Skip to the text
Ember
PT

CL. Vanden guldenen Ringhen ende vanden Grindelen

Die arke des testaments, sprac onse Here, sal hebben ·iiij· guldene ringhe, in elken hoernec enen, ende ·ij· grendele van houte van cethym. Die salmen vergulden ende doense dore die ringhe, in elke side van der arken, daer men die arke in draghen sal. Die grendele en sal men nemmermeer ute den ringhen doen, maer si selenre altoes in bliven. Nu verstaet de meininghe van desen. Die ierste rinc leert ons dat onse inwendeghe ghesichte altoes wederboecht si in die eninghe die wi met Gode ghevoelen1. De ander rinc leert ons dat alle onse ufeninghe den ghesichte na volghe2, ende niewerings raste en vende dan in de arke ons testaments. De derde rinc leert ons dat wi enich met Gode bliven, ende ghehoersam sijn allen den dinghen die ons gheraden ochte gheboden werden, in den bande daer ons minne in enicheit met Gode beveet3. De vierde rinc leert ons dat wi ons selfs niet en bliven, maer dat wi ons in minnen overgheven, also dat wi de rijcheit Gods in ons ghevoelen moghen sonder verheffen van moede; ende dat wi darven ende arm connen sijn sonder bedructheit van gheeste4; ende dat wi alle doechde werken ende alle swaerheit ghedoeghen sonder verwandelinghe van binnen in ghelijcheit toe der eeren Gods5.

Dit heeten ·iiij· ringhe in der figuren, omme dat minne alle doechde werct ute der eninghen die si met Gode ghemaect heeft, ende met allen werken weder comt in die selve eninghe. Hier omme waren die ·iiij· ringhe vaste ghevoecht in de ·iiij· hoerneke van der arken. Maer hier toe behoeren ·ij· vergulde grendele van houte van cethym, in elke side van der arken enen6, die dore die ringhe ga daer men de arke in draghen moghe waer men wilt. De ierste vergulde grendel dat es vriheit des gheests, overmids minne altoes gheneicht in enicheit7, ten mensten hebbeleec ende in ieghewelken insiene werkeleec ende begheerleec8. De ander grendel es eighenen wille verteghen hebben in de vriheit Gods, also dat wi Gode ghewerden laten met onsen gheeste hoe hi wilt ende wat hi wilt.

Dit sijn ·ij· grendele, daer wi in draghen de arke onser eninghen met Gode waer wi sijn ende waer wi willen. Ende hier omme selen wi de grendele altoes laten in de ringhe na de leere Gods: so blive wi altoes ghesaedt, ende in vreden, ende ons selfs gheweldich minleec te keerne in enicheit9.

Footnotes

  1. Sur. ut interior adspectus noster in eam, quam cum Deo nos adeptos sentimus, unionem semper reflexus sit. ↩

  2. Sur. illum sequatur adspectum. ↩

  3. Sur. Tertius, ut uniti cum Deo maneamus, moremque geramus ac obtemperemus illis omnibus, quae nobis in nexu illo, ubi amor nos cum Deo in unitate circumplectitur, sive consuluntur, sive praecipiuntur. ↩

  4. Sur. et rursus carere illis alque inopiam perpeti sine spiritûs pressura... queamus. ↩

  5. Sur. omnemque molestiam et gravamen absque interioris hominis immutatione cum quadam aequabilitate ad Dei honorem perferre queamus. ↩

  6. C. beter een ↩

  7. Sur. per amorem jugiter propensa in unitatem, ↩

  8. Sur. idque ad minùs habitu, et in quolibet intuitu sive introspectione actu et desiderio. Kiliaen vertaelt het woord hebbelick door habilis, enz., en hebbelicheyd door habilitas, aptitudo, habitus. Zie voort het Uitlegkundig Woordenboek op de werken van Hooft, I, bl. 75. ↩

  9. Sur. semperque nos ipsos amantes in unionem intrò recipere poterimus. De uitdrukking syns selfs ghewe1dich syn, komt overeen met zich zelven magtig of meester zyn. Zie De Vries, Woordenlijst, bl. 452. ↩

Chapter 151 of 159