CXXIX. Vanden Waterghiere

Die vijfte voghel dat es de Waterghier. Hi es swaer van naturen, ende daer omme springt hi ·iij· spronghe voert, eer hi heme verheffen can te vlieghene¹. Hier mede verstaen wi de ghiereghe menschen, die Gode gnoech willen sijn ende der werelt². Die sijn in der naturen swaer: selen si vlieghen, si moeten overspringhen ende vergheten rijcdoem der werelt, ghenoechte des lichamen, sorghe van herten; ende also moghen si bekennen goet ende quaet, loghene ende waer, ende hoe si leven souden na den wille Gods³. Maer de ghiere ende de ghiereghe sijn so swaer, si vallen saen ter eerden, ende wandelen met de beesten in hoeverden; ende si swemmen met den vesschen in ghenoechten; ende si vlieghen met den voghelen in scalker behendicheit. Alse des ghiers plumen berren, van dien roeke vlien de ser- pente; ende alse een ghierech mensche Gode begheert te dienene, so vlien de viande van heme. In stride, ende in volcwighe⁴, so edt de ghier menschenvleesch; ende alse de ghiereghe mensche wennen ochte verliesen soude⁵, so begheert hi dicwile der menschen doet. Die groete ghier⁶ doedt sine moeder, ende also doet groete ghierecheit: si doedt de sielen daer si ute gheboren es. De ghier leeft wel hondent jaer, ende went sine jonghe sonder man⁷: ghierecheit duert⁸ oec wel hondert jaer (eest also dat de mensche also langhe leeft), ende si wast ute der sielen allene, sonder iemens toedoen; want al ware de mensche alleene in eerterike, nochtan soude hi ghierech sijn. Maer de gheervalke⁹ nemt den ghier dicwile sine jonghe, ende also doen de lantsheeren¹⁰: die nemen dicwile den ghiereghen daer si langhe over ghearbeidt hebben.