Skip to the text
Ember
PT

CXXXVIII. Vanden Swane

Die viertiende voghel, dat es de Swane. Sine cracht leecht in sine vloghele; ende alse hi sterven sal, so singt hi1. Hier mede versteet men ieghewelken jonghen mensche die Gode niet en vreest, maer sijnre naturen volcht in weelden ende in oncuuscheiden van levene: dat sijn twee vloghele daer vele sonden onder sculen2; ende si sijn oec van groter cracht, also langhe alse de mensche vliedt in sijnre joecht, ghelijc den swane in den watere: dan heeft hi den hals onghebroecsam alse de swane3, ende sterft met blisscapen ende met sanghe in meneghe doetsonde: ende selc blijft doet in ewecheit.

Footnotes

  1. Sur. et moriturus canit. Dat deed de Zwaen reeds in Cicero's tyd. Zie diens Tusculanae, Lib. I, cap. 30 (alias 73); maer Plinius was er niet zeker van, als blykt uit zyne Hist. Nat. Lib. X, cap. 32. ↩

  2. Sur. quae sunt velut alae geminae, sub quibus multa delitescunt vitia. ↩

  3. Sur. et id temporis rigido sunt collo instar cygni. ↩

Chapter 139 of 159