CXXXV. Vanden Ule

Die ellefste voghel dat es de Ule. Hi edt duven-eiere, ratten ende muse; ende alse hi vecht, keert hi de voete op weert¹. Hi heeft vele plumen, ende die sijn heme ene bordene², want hi es traghe ende ledich³; ende hi scuwet licht, ende wandelt bi den doeden. Dese ule leert ons dat selke menschen vlieghen in der nacht, dat es in natuerleken lichte, sonder de ghenade Gods; ende dit vlieghen es overmids onghebeeldtheit van gheeste ende een ledich ghesichte in bloetheit haers wesens⁴: dit sijn de plumen daer nature mede vliecht in eenvoldegher rasten; ende dese plumen verswaren den gheest, dat hi niet vlieghen en mach boven sine nature in gracien ochte in glorien. Want daer hi onghebeeldt es, daer soude hi van rechte ghebeeldt sijn met der goetheit Gods⁵; ende daer sijn ghesichte ledich steet in bloetheit, daer soude sine redene verlicht sijn met godleker waerheit⁶; ende dan soude hi bekinnen ende minnen boven nature, ende Gods eere begheren in allen sinen werken; ende met desen plumen soude hi vlieghen boven sijn ghescapen wesen, ende Gods ghebruken in der ewecheit⁷. Want sal de mensche comen in die hoecheit, so moet in ufenen den wech die daer toe leidt⁸; maer die den ule gheliken, die sijn ledich ende traghe⁹, ende scuwent licht¹⁰, want si en willen kinnen noch minnen, noch redene noch ondersceet versinnen¹¹; maer sonder alle doechde willen si vlieghen ende rasten in deemsterheiden¹². Ende si wandelen gherne bi den doeden, dat es bi den ghenen die hen gheliken in der secten¹³, ende sijn doet¹⁴ vore Gode, ende verworpen van der heilegher Kerken. Ende alse mense berespt, so kecrense de borst, opweert, alse ene ule, ende socken enich welt waert¹⁵ dat si ghehoert hebben, ende dat houden si so vaste in hare claeuwen, men caent hen niet ghenemen: want si en volghen gheenre redenen. Ende hier omme, alse si ten lichte comen¹⁶, so sijn si ghehaet van allen menschen die waerheit verstaen, gheliker wijs dat de ule es van allen voghelen. Ende also alse de ule edt der duven eiere, alsoe bederven si gheesteleke vrocht, eenvoldegher menschen daer si mede wandelen¹⁷. Ende de ule edt oec ratten ende muse: ende also werden dese liede ghespijst met allen den verkeerden poenten, die meest verworpen sijn onder de huusghenoete kerstens gheloefs.