Caput X. Dicta à Cœlestino papa de fide, tota Sedis apostolicæ auctoritate, sententia concilii universalis mentione et convocatione suspenditur : id canonice et ordine factum om…
Dicta à Cœlestino papa de fide, tota Sedis apostolicæ auctoritate, sententia concilii universalis mentione et convocatione suspenditur : id canonice et ordine factum omnes episcopi et Sapa ipse confitetur.
Sæpe diximus, sæpe dicemus, ita esse Ecclesiam constitutam, ut ad œcumenicam synodum necessario, non nisi extraordinariis casibus ac dissensionibus recurratur : cæterum consueto ordine ita finiri subortas etiam gravissimas de fide quæstiones, si Romano Pontifici decernenti, Ecclesiæ consensus accesserit. Id in Nestorii causa manifestissime liquet.
Plane confitemur Cœlestini sententiam, ita ut Cyrillus speraverat, valituram fuisse ad novam hæresim comprimendam, nisi graves suborti motus, resque ea visa esset, quæ ad universalem synodum deferretur.
Verum Nestorius, regiæ civitatis episcopus, ea auctoritate pollebat, ea specie pietatis hominum animis illuserat, eos sibi conciliaverat episcopos, ea denique gratia apud Theodosium [20] Juniorem imperatorem et proceres erat, ut facile omnia commoveret.
Itaque opus erat œcumenica synodo, quod de re maxima ac de persona in maximam dignitatem evecta ageretur : quod multi episcopi in his Orientales fere omnes, hoc est Antiocheni tractus, atque ipse patriarcha Joannes, à Cyrillo abhorrebant, et Nestorio favere videbantur : quod scissa hominum studia, totumque Orientis imperium, Cyrillum inter atque Nestorium fluctuare videbatur. Hæc universalem synodum postulabant.
Accedebant piorum atque orthodoxorum preces. Ecce enim religiosissimi monachi, pro fide orthodoxa ac Deiparæ voce à Nestorio multa perpessi, imperatori supplicabant « ut sacra et œcucumenica synodus coeat, qua præsente Christus sanctissimam Ecclesiam uniat, populum in unum reducat, ac sacerdotes sinceræ fidei prædicatores, priusquam impia illa doctrina (Nestorii) latius serpat, loco suo restituat.1 » Et iterum : « Nos enim vos de œcumenica synodo cogenda rogavimus, quæ aptissime posset constabilire et erigere titubantia, sive etiam fracta.2 » En post Romani Pontificis judicium, expetita à piis, per universalem synodum, rerum titubantium invicta et ultima firmitudo.
His aliisque motus imperator, hæc ad Cyrillum scripsit : « Pietatis doctrinam in sacra synodo discuti et examinari volumus, et ratum esse quod rectæ fidei consonum videbitur : sive illi, qui victi discedent, veniam impetraturi essent à Patribus, sive non.3 »
Hic tria videmus : primum illud ; post sancti Cœlestini judicium, aliud adhuc requiri, synodale scilicet : alterum, hæc duo in Patrum potestate futura, ut de doctrina deque personis judicent : tertium ratum id futurum, neque amplius retractandum, quod synodus judicarit.
Addit : « Judices hujus rei e se oportere eos, qui sacerdotiis ubique præsunt, et per quos ipsi in veritatis sententia sumus et erimus, » En quorum fide nitimur. En in quorum judicio ultima et indeclinabilis sit auctoritas.
Id secundum ecclesiasticos canones fieri et imperator [21] affirmabat, et episcopi fatebantur. Itaque omnes et ipse Caelestinus ad synodum se accingunt. Nihil ultra Cyrillus egit, pontificii licet decreti executor à Cœlestino dictus. Nestorius pristino loco mansit ; universalis synodi sententia expectatur ; et diserte rescripserat imperator, « ut ante sanctissimam coactam synodum, communemque ejus sententiam, nihil quidquam à quoquam, in ulla prorsus re, privatim innovetur.4 » Recte et ordine : id enim universalis synodi majestas postulabat. Quare et Cyrillus paruit, et episcopi quievere : fixumque id, dicta licet ac promulgata Romani Pontificis sententia, de fide ac personis violatæ fidei causa judicatis, omnia in suspenso esse, postquam universalis synodi expectatur auctoritas. Id ab Imperatore actum ; id episcopis ac Papæ ipsi placitum vidimus ; id jam in ipsa synodo œcumenica comprobatum gesta sequentia declarabunt.
Footnotes
Chapter 235 of 396