Videbatur a sponsa in iudicio diuino vnus demon et vna anima consimilis forme horribilis animalis. Et dampnabatur illa anima, quia semper perseuerauerat in malo nec in fine penituit. Et qualiter Christus est caritatiuus et pius bonis et districtus malis et qualiter anima alia ascendebat vt stella clarissima.

Videbatur a sponsa in diuino iudicio stare quasi duos demones consimiles in omnibus membris. Quorum ora erant aperta quasi luporum, oculi quasi vitrum intus ardens flammantes, aures dependentes quasi canum, venter tumidus et nimium protensus, manus quasi grifi, crura sine iuncturis; pedes erant quasi mutilati et quasi ad medium abscisi. Tunc vnus eorum ait ad iudicem: "Iudex, iudica hanc animam michi consimilem istius militis michi in coniugem ad meam coniunccionem!" Respondit iudex: "Dic, qualem iusticiam et racionem habeas ad eam!" Respondit demon: "Ego quero a te primo, quia iustus es: nonne, vbi aliquod animal simile inuenitur alii, solet dici hoc animal leonini generis vel lupini vel aliquid huiusmodi? Nunc ego quero, cuius generis sit anima ista aut cui similis, angelis vel demonibus."

Cui ait iudex: "Non est similis angelis sed tibi et tuis consimilibus, sicut satis patet." Tunc quasi deridendo ait demon: "Cum hec anima de ardore vnccionis, idest caritatis tue, creata fuit, similis erat tibi. Nunc autem contempta tua dulcedine facta est mea triplici iure: primo quia similis est michi in disposicione, secundo quia similem gustum habemus, tercio quia vnam habemus ambo voluntatem." Respondit iudex: "Licet ego omnia scio, tamen propter istam sponsam meam, que astat, dic quomodo similis est tibi dicta anima in disposicione!" Et demon ait: "Sicut conformia habemus membra, sic eciam conformes habemus actus. Nos enim habemus apertos oculos; nichil tamen boni videmus. Ego quippe nichil volo videre, quod ad te et tuam dileccionem pertineat.

Sic nec ipsa videre voluit, cum potuit, quod ad te et salutem anime pertineret, sed sola temporalia et delectabilia attendebat. Nos eciam habemus aures sed non audimus ad profectum nostrum. Sic et ista nichil, quod ad honorem tuum pertinuit, audire voluit et michi similiter omnia tua amara sunt. Ideo vox dulcedinis et bonitatis tue numquam intrabit in aures nostras ad consolacionem nostram et profectum. Nos habemus ora aperta, quia sicut ipsa os suum apertum habuit ad omnia mundi suauia sed clausum ad te et ad honorem tuum, sic et ego habeo os meum apertum ad offensionem tuam et turbacionem; et numquam continerem eum a malo tuo, si possibile esset te turbari vel a gloria immutari. Manus istius quasi grifi, quia quidquid de temporalibus optinere potuit, vsque ad mortem tenuit et tenuisset diucius, si permisisses sibi viuere vlterius.

Sic et ego omnes, qui in manus potestatis mee veniunt, tam firmiter tenerem, quod numquam relinquerem, nisi ex iusticia tua auferrentur a me inuito. Venter eius tumidus est, quia cupiditas eius protendebatur absque mensura. Implebatur enim et non saciebatur. Tanta quippe fuit eius cupiditas, quod, si sola totum mundum optinere potuisset, libenter laborasset et adhuc supra in celis regnare voluisset. Consimilem eciam cupiditatem habeo ego. Nam si omnes animas in celo et in terra et in purgatorio solus optinere possem, libenter raperem. Et si superesset vna sola anima, hanc propter cupiditatem meam non dimitterem liberam a tormento. Pectus quoque eius frigidissimum est sicut et meum, quia nullam caritatem habuit ad te et numquam sapiebant ei monita tua.

Sic et ego nulla caritate afficior circa te; ymmo ex inuidia, quam habeo ad te, libenter me amarissima morte semper occidi permitterem et semper ad idem renouari supplicium ad hoc, vt tu occidereris, si possibile esset te occidi. Crura eciam nostra sunt sine iuncturis, quia voluntas nostra vna est. Nam a principio creacionis mee voluntas mea statim mouebatur contra te et numquam volui, quod tu. Sic eius voluntas semper fuit tuis preceptis contraria. Pedes nostri quasi mutilati sunt, quia, sicut cum pedibus proceditur ad corporis vtilitatem, sic cum affectu et opere bono proceditur ad Deum. Sic ista numquam voluit procedere ad te cum affectu nec opere, sicut nec ego. Ideo in omnibus sumus consimiles in disposicione membrorum.

Habemus eciam similem gustum, quia, licet sciamus te summe bonum, non tamen gustamus, quam dulcis et bonus es. Ergo, sicut similes sumus in omnibus, sic iudica nos ad coniunccionem!" Tunc respondit coram Domino vnus angelorum dicens: "Domine Deus, postquam ista anima corpori iuncta fuit, ego semper eam sequebar nec separaui me ab ea, quamdiu aliquid boni in ea reperii. Nunc autem relinquo eam quasi saccum vacuum ab omni bono. Ipsa denique habuit tria mala: primo, quod verba tua reputabat pro mendacio; secundo tenuit tuum iudicium pro falsitate; tercio misericordiam tuam habuit pro nichilo, ymmo hec misericordia tua quasi mortua fuit ante eam. Ista anima fuit eciam in coniugio nec habuit nisi vnam vxorem nec se miscuit alteri femine, et hanc fidelitatem matrimonii ipse seruauit non propter diuinam caritatem et timorem, sed quia sic tenere diligebat carnem illam vxoris, quod non affectabat cum alia carne copulari.

Audiebat quoque missas et interfuit diuinis non propter deuocionem, sed vt non esset segregatus et ne notaretur ab aliis christianis. Accessit eciam ad ecclesiam cum aliis hac intencione et ea racione, vt ei dares sanitatem corporis, diuicias mundi et honores necnon et vt conseruares eum a casu, quod ab hominibus infortunium appellatur. Domine, huic anime totum retribuisti in mundo et plus quam seruiuit. Nam dedisti ei filios formosos, dedisti sanitatem corporis et diuicias, seruasti eum ab infortunio, quod timuit. Dedisti ei ex iusticia effectum cupiditatis sue in tantum, quod pro vno centum rependisti sibi et nichil irremuneratum remansit. Ideo relinquo eam nunc vacuam ab omni bono." Tunc demon respondit: "Ergo iudex, quia sequebatur voluntatem meam et in centuplum rependisti ei omne, quod debebat habere a te, ideo iudica nos ad coniunccionem!

Numquid non in lege tua scriptum est, quod, vbi vna voluntas et vnus sensus matrimonialis fuerit, ibi coniunccio legalis fieri potest? Sic inter nos est. Sua enim voluntas est mea et mea est sua. Cur ergo a coniunccione mutua defraudamur?" Respondit iudex: "Aperiat anima voluntatem suam, qualiter sibi de coniunccione tua videtur." Que respondit iudici: "Magis volo esse in pena inferni quam venire in gaudium celi, ne tu Deus habeas de me consolacionem. Tantum enim michi odiosus es, quod minus curo de cruciatu meo, si tu non consoleris." Tunc demon ait ad iudicem: "Talem voluntatem ego eciam habeo. Mallem quippe in perpetuum cruciari quam venire in gloriam tuam ad hoc, vt tu haberes inde consolacionem."

Tunc iudex ait ad animam: "Voluntas tua est iudex tuus et secundum hanc iudicium sustinebis." Et tunc iudex conuersus ad me, que hec omnia videbam, dixit michi: "Ve isti, quia peior fuit latrone! Habuit enim animam suam venalem, carnis sitiuit immundicias, proximum suum defraudauit. Ideo voces hominum clamant super eum vindictam, angeli auertunt ab eo faciem, sancti fugiunt consorcium eius." Et tunc demon appropinquans ad animam illam sibi similem dixit: "O iudex, ecce ego et ego: ego, quia malicia mea malus et non redemptus nec redimendus, iste vero est quasi alius ego, quia redemptus est et assimilauit se michi, obediendo magis michi quam tibi. Ideo iudica eam michi!" Cui iudex: "Si tu", inquit, "adhuc humiliares te, ego darem tibi gloriam, et si anima ista in vltimo puncto vite petiuisset veniam cum proposito emendandi, numquam staret in manibus tuis.

Sed quia perseuerando vsque ad finem obediuit tibi, ideo iusticia est, vt sit eternaliter tua. Verumptamen bona, que fecit in vita sua, si tamen aliqua sunt, restringent maliciam tuam, ne possis eam cruciare, quantum velis." Et demon: "Ergo mea est! Propterea, sicut dici solet, caro eius erit caro mea, licet carnalis non sum, et sanguis eius sanguis meus erit." Et multum letari videbatur de hoc dyabolus et cepit plaudere manibus. Cui dixit iudex: "Quare tantum letaris et que est tibi leticia de anime perdicione? Dic audiente ista sponsa mea, que astat! Quia licet ego omnia nouerim, tamen propter istam sponsam, que spiritualia absque similitudine capere non potest, responde!" Tunc demon ait: "Cum anima ista ardet, ego plus et plus atrocius ardeo, et cum eam incendero, ego magis incendor. Sed quia redemisti eam sanguine tuo et tantum eam dilexisti, vt te ipsum Deum pro ipsa te dares, et tamen eam decipere potui, in hoc ego gaudeo."

Respondit iudex: "Malicia tua magna est. Sed circumspice! Permitto enim te videre." Et ecce stella pulcherrima ascendebat ad superiora celi et videns hanc demon obmutuit. Cui dixit Dominus: "Cui est illa similis?" Respondit demon: "Ipsa est splendidior sole, sicut ego nigrior fumo. Illa est plena omni dulcedine et dileccione diuina et ego plenus sum omni malicia et amaritudine." Et Dominus: "Quomodo sedet hoc in animo tuo et quid dare velles ad hoc, quod ipsa daretur in potestate tua?" Respondit demon: "Omnes animas, que sunt in inferno ab Adam vsque ad hanc horam, libenter darem pro ea. Et adhuc tam amaram penam pati vellem, tamquam si cuspides gladiorum innumerabilium infigerentur in vna columpna, cuspis iuxta cuspidem et tam densissime, vt non esset distancia vnius acus inter cuspides, et ego inter hec libenter transirem a summo celi vsque ad infernum, vt illa stella daretur in potestate mea."

Respondit Dominus: "Malicia tua magna est ad me et ad electos meos. Ego autem sum sic caritatiuus, quod, si esset possibile me iterum mori, libenter vnum tale supplicium paterer pro vnaquaque anima et pro vnoquoque spiritu immundo, quale semel passus sum in cruce pro omnibus animabus, ita vt non remaneret vnus spiritus immundus. Sed tu ita inuidus es, quod non vis, quod eciam vna anima sola veniret ad me." Tunc Dominus ait ad illam bonam animam, que videbatur vt stella: "Veni, electa mea, in gaudium, quod desiderasti! Veni in dulcedinem, que numquam finietur! Veni ad Deum tuum et Dominum, quem tociens desiderasti! Ego dabo tibi me ipsum, in quo est omne bonum et omnis dulcedo. Veni ad me de mundo, qui similis est dolori et pene, quia in eo non est nisi miseria." Et tunc Dominus conuersus ad me, que hec omnia in spiritu videbam, dixit michi:

"Ecce filia, hec in vno puncto facta sunt apud me, sed quia tu sine similitudine spiritualia capere non potes, ideo tibi sic ista ostendo, vt intelligat homo, quam districtus sum malis et quam pius bonis." Anima quedam presentabatur iudici, quam quatuor Ethiopes insequebantur dicentes: "Ecce preda! Sequebamur eam et omnes vias eius notauimus, et iam cecidit ad manus nostras. Quid faciemus?" Quibus iudex: "Quid cause habetis contra eam?" Respondit primus Ethiops: "Tu, Deus, dixisti: 'Ego sum iustus et misericors et prestabilis super peccata.' Hec autem anima posuit se in predestinacione, tamquam creata esset ad eternam dampnacionem." Secundus Ethiops dixit: "Tu, Domine, dixisti, quod homo deberet esse iustus cum proximo suo et non defraudare eum. Hic autem defraudauit proximum, mutuauit et recepit, quidquid potuit, nullam habens voluntatem restituendi."

Tercius dixit, quod homo non deberet diligere creaturam super creatorem. "Hec autem omnia preter te dilexit." Quartus ait, quod nullus potest intrare celum, nisi qui desiderat et querit toto corde Deum. "Hec autem nichil desiderabat boni nec aliqua spiritualia placuerunt ei, sed que faciebat pro te, solummodo ne notaretur a christianis non esse christianus, faciebat." Tunc dixit iudex anime: "Quid dicis de te ipsa?" Respondit: "Induratum est cor meum et cupio tibi malum et non bonum, qui es creator meus et redemptor. Verumptamen coacta dicam veritatem. Ego sum quasi abortiuus cecus et claudus, contempnens monita matris. Ideo iudicium meum dicit michi consciencia mea, vt illos sequar in penis, quorum mores et consilia sequebar in terris." Et sic cum maximis lacrimis egressa est a conspectu Dei.

In fine huius reuelacionis habetur de fratre Algoto, priore Scarensi, qui tribus annis cecus et laborans calculo fine quieuit beato. Nam beata Birgitta orante pro eo, vt sanaretur, audiuit in spiritu responsum: "Ipse est stella fulgida. Non expedit, vt sanitate corporis denigretur anima. Iam enim certauit et consumauit et nichil restat, nisi vt coronetur. Et hoc erit tibi signum, quod ab ista hora alleuiabuntur dolores carnis et anima tota inflammabitur caritate mea."