Capitulum 7

Interrogatio de hoc, quod majoris difficultatis sit custodire cogitationes bonas, quam parare.

GERMANUS: Utinam tam faciliter possemus semina bonarum cogitationum jugiter possidere, quam faciliter ea frequenter concipimus. Quum enim cogitationes bonæ fuerint in corde nostro conceptæ per memoriam Scripturarum, aut per recordationem spiritualium actuum, aut certe per intuitum cœlestium sacramentorum, quasi imperceptibiliter fugiunt, elabuntur, et protinus evanescunt. Quumque mens nostra repererit alias quaslibet spiritualium sensuum occasiones, rursus aliis apprehensionibus irruentibus, spirituales meditationes quæ apprehensæ fuerunt, lubrica volubilitate diffugiunt: ita ut animus noster nullam sui constantiam retinens, nec potestate propria possidens stabilitatem cogitationum sanctarum, videatur eas fortuitu, et non ex proposito seu industria concepisse, etiam tunc quum eas aliqualiter retinet. Quomodo enim origo adscribetur nostro arbitrio, quarum perseverantia nostræ non subjacet potestati? Sed ne forte sub hujus quæstionis indagatione evagantes longius ab ordine inchoatæ narrationis, retardemus diutius propositam quæstionem de statu orationis, ideo quæstionem hanc suo tempori reservantes, instantissime quæsumus informari de qualitate orationis, potissime quia Apostolus monet ut nunquam cessemus ab ea, dicendo: Sine intermissione orate. Idcirco primo optamus doceri de qualitate ipsius, hoc est, qualis oratio debet semper Deo offerri; deinde qualiter valeamus hanc eamdem possidere, exercere seu fundere sine intermissione. Nam et experientia quotidiana, et sanctitatis tuæ doctrina, ostendunt orationem effundi ac perfici non posse parva attentione, quia jam docuisti finem vitæ monasticæ ac culmen totius perfectionis consistere in consummata seu perfecta oratione.