Capitulum 25

De qualitate sublimioris orationis.

HÆC ergo Oratio dominica quamvis videatur omnem perfectionis plenitudinem continere, utpote quæ a Christo inchoata est et statuta, ipsa tamen provehit domesticos et continuatores suos ad illum sublimiorem orationis statum superius memoratum, eosque gradu eminentiori perducit ad orationem illam igneam paucissimis cognitam et expertam : imo (ut magis proprie loquar) ad ineffabilem precem, quæ transcendens omnem sensum humanum, nullo distinguitur aut formatur vocis sono aut linguæ officio, nec ulla pronuntiatione verborum; quoniam mens illustrata infusione lucis cœlestis, non designat suum conceptum humanis aut angustis eloquiis, sed effundit eum sensibus conglobatis, ineffabiliterque eructat ad Deum tanquam de copiosissimo quodam fonte, tanta depromens in illo brevissimo temporis puncto, quanta mens ad se reversa non potest faciliter loqui neque percurrere. Quem statum et modum orationis Christus similiter designavit, forma supplicationum quas solus fudit in monte, et tempore Passionis, quum factus in agonia, sanguineas guttas fudit inimitabili intentionis exemplo.