Capitulum 31

Sententia abbatis Antonii de statu orationis.

A TQUE ut veræ et perfectæ orationis percipiatis affectum, proferam vobis sententiam B. Antonii, et non meam : quem novimus quandoque sic permansisse in oratione, ut ipso frequenter orante in mentis excessu, audierimus eum sæpe clamantem in mentis fervore quum sol cœpisset oriri : Quid me impedis, sol, qui modo oriris ad hoc ut abstrahas me a claritate hujus luminis veri? Qui S. Antonius protulit de qualitate orationis sententiam istam cœlestem potius quam humanam : Non est perfecta oratio in qua monachus intelligit se, vel hoc ipsum quod orat, seu proprium actum. Et ut nos quoque audeamus aliquid adjicere huic admirandæ sententiæ, secundum tenuitatis nostræ mensuram, denique nunc ponemus signa, quantum experti sumus, per quæ intelligatur quod oratio exaudiatur a Domino.