Capitulum 15

De immodico studio habendi apud nos.

AD hæc quid dicemus nos miseri, qui in cœnobiis commorantes et sub abbatis cura ac sollicitudine constituti, proprias circumferimus claves, omninoque verecundia et confusione professionis nostræ abjecta, etiam annulos in digitis palam ferre non verecundamur, quibus reposita proprie consignemus? Quibus non solum cistellæ aut sportæ, sed nec arcæ et armaria sufficiunt ad reponendum ea quæ congregamus, vel quæ egressi de sæculo reservavimus nobis. Qui etiam interdum pro rebus vilissimis et quasi nullis ita accendimur ira, eas vindicantes nobis ut propria, ut si quis vel digito quidquam ex eis contrectare præsumpserit, tanta contra eum iracundia inflammemur, ut cordis nostri commotionem reprimere non possimus a labiorum tremore totiusque corporis indignatione. Sed prætermissis vitiis nostris, et his quæ commemorari indignum est, silentio traditis, juxta illud Psalmi, Ut non loquatur os meum opera hominum;¹ excepto narrationis ordine, prosequamur virtutes illorum, et ea quæ nos toto conatu debemus appetere, et ipsas eorum regulas ac typos cursim breviterque ponamus, ut pervenientes post hæc ad quosdam actus et opera seniorum quæ memoriæ mandare studiose disponimus, roboremus validissimis documentis ea quæ nostra expositione conscripta sunt, universa quæ diximus confirmantes exemplis eorum et auctoritate vitæ ipsorum.