Capitulum 7

Quare infirmitas corporis puritatem mentis impedire non possit.

INFIRMITAS enim corporis a puritate mentis non impedit, si ea nunc accipiantur quæ fragilitas exigit, non quæ voluptas. Imo facilius vidimus viros qui penitus abstinuerunt ab opulentioribus seu abundantioribus cibis, quos usus moderate concedit pro necessitate naturæ, et qui totum sibi pro amore continentiæ subtraxerunt, quam qui eos sumendo sub occasione infirmitatis, mensuram sufficientiæ custodierunt. Habet quippe infirmitas corporis palmam continentiæ suæ, dummodo cibis debilitati carnis concessis utendo, a refectione se frenet quum adhuc indiget ea, et tantam refectionem sibi indulgeat, quantum rigida discretio temperantiæ judicaverit sufficere ad usum vivendi, non quantum exposcit desiderii appetitus. Esculentiores enim cibi sicut procurant corpori sanitatem, ita non auferunt castimoniæ puritatem, si cum moderatione sumantur. Quidquid enim fortitudinis esu eorum percipitur, hoc ægritudinis labore ac defectione consumitur. Quamobrem sicut nulli statui virtus parcitatis aufertur, ita nec virtutum consummatio integritati negatur. modo victos