Capitulum 19

Quod athletis seu militibus Christi non desit pugna quamdiu in corpore demorantur.

MILITI Christi in corpore commoranti nunquam deest certamen, sed quanto plus creverit triumphorum successibus, tanto robustior colluctationum ordo ei succedit ac advenit. Carne etenim subjugata et victa, quam multa invisibilium hostium agmina, instigata triumphis victoris, insurgunt adversus eumdem Christi athletam: ne otio torpens, incipiat oblivisci gloriosa colluctationum suarum certamina, sicque dissolutus securitatis inertia, defraudetur præmiorum suorum stipendiis triumphorumque meritis. Itaque si cupimus per incrementa virtutum ascendere ad gradus hos triumphorum, eodem ordine nos oportet inire certamina præliorum: et primo cum Apostolo dicere, Sic pugno, non quasi aerem verberans, sed castigo corpus meum et servituti subjicio;¹ ut hoc superato conflictu, rursus cum eo dicere valeamus:² Non est nobis colluctatio adversus carnem et sanguinem, etc. Aliter namque cum illis pugnare nequaquam poterimus, nec pugnas spirituales experiri merebimur, carnali conflictu dejecti et colluctatione ventris elisi; sed merito nobis ab Apostolo cum exprobratione dicetur:

Tentatio vos non apprehendit nisi humana.³