Capitulum 35

Increpatio ejusdem senis quum de nocte venisset ad cellam meam.

QUUM idem senex ad meam cellam de nocte inopinate venisset, paterna curiositate occulte explorans quidnam solus agerem rudis adhuc anachoreta, meque illico reperisset psiathio incubantem seu reclinatum ad dormiendum, et incipientem lassum corpus somno reficere, finita vespertina solennitate; ex intimo cordis suspirans, et nomine meo me vocans, ait : Quam multi, o Joannes, in hac hora cum Deo loquuntur, et eum in suis præcordiis tenent ac contemplantur, et tu lumine tanto privaris, inerti resolutus sopore ?

Præterea, quoniam gratia et virtutes Patrum provocaverunt nos ad talem narrationem descendere, necessarium reor in volumine isto describere memorabile opus caritatis summi viri Arthebii (quod ejus humanitate sumus experti), ut puritas abstinentiæ operi caritatis admixta, copiosius resplendescat pulchra hac varietate distincta.¹ Tunc enim jejunium efficitur Deo gratum, quum fuerit caritatis fructibus consummatum.