Adnotatio in psalmum LXXI.

Descendet sicut pluvia in vellus, et sicut stillicidia stillantia super terram. Singularis gloria Mariae. O gloria Virginis, o gratia Salvatoris, o gratia mirabilis, o gloria singularis! Stupenda dignatio prolis, stupenda dignitas matris! Qualis, quanta dedignatio prolis Filium Dei Patris fieri filium hominis, Dominum gloriae fieri filium Mariae! Qualis, quantave dignitas matris habere fructum fecunditatis cum flore virginitatis; virginem habere filium, nec qualemcunque, sed Deum! Vere singularis gloria Mariae, descendet sicut pluvia in vellus, et sicut stillicidia stillantia super terram: descendet, inquit, quis, quaeso, vel quo? Unde, vel quomodo? Descendet sicut pluvia in vellus. Haud dubium quod Christus Jesus. Sed unde, quaeso, vel quomodo? De sinu summi Patris in uterum virginis matris. Sed quis veniendi modus? sicut pluvia in vellus. Sicut pluvia in vellus descendisti, ut salvum faceres genus humanum; te laudamus, Deus noster. Ecce quis venit, ecce unde venit, ecce quo requievit, ecce quomodo descendit. Quis venit? Hic erit, inquit, magnus, et Filius Altissimi vocabitur (Luc. I). Unde venit? A summo coelo egressio ejus (Psal. XVIII); egressus ejus a principio, a diebus aeternitatis. Quo descendit? Ecce virgo concipiet, et pariet filium, et vocabitur nomen ejus Emmanuel, quod est nobiscum Deus (Isai. VII). Quomodo descendit? Sicut pluvia in vellus. Audi apertius: Spiritus sanctus superveniet in te, et virtus Altissimi obumbrabit tibi. Ecce modus. Quomodo, inquit, fiet istud, quoniam virum non cognosco? (Matth. V.) Superveniet Spiritus sanctus, obumbrabit tibi Altissimi virtus, hoc est sicut pluvia in vellus. Quomodo, inquam, descendit pluvia in lanam, stillicidia super terram? Quomodo, quaeso, nisi placide et quiete, utiliter et fructuose? Profecto aliter descendit grando in terram, et aliter stillicidia, grando cum strepitu, stillicidia sine strepitu, grando ad sterilitatem, stillicidia ad fertilitatem. Descendit ergo sicut pluvia in vellus, et sicut stillicidia stillantia super terram; placide in placidam, quiete in quietam, suaviter in suavem, benigne in benignam, jucunde in jucundam. Singularis gloria Mariae descendit sicut pluvia in vellus. Quid, quaeso, facit? quid facere consuevit pluvia in vellere, stillicidia in tellure? Quid, inquam, operatur aqua in lana, unda in terra? Profecto et absque ambiguo lanam lavat, terram rigat. Lavat ad emundationem, rigat ad fructificationem. Sic profecto una eademque aqua sapientiae salutaris, una eademque gratia Salvatoris virginem matrem fecundat, et mundat; mentem mundat, ventrem fecundat. Mundat mentem ad summam puritatem, fecundat ventrem ad excellentissimam prolem. O puritas mentis, o fecunditas ventris! O summa puritas, o singularis fecunditas! Quam beatus fructus ventris, tam gloriosa puritas mentis. Benedicta tu, inquit, in mulieribus et benedictus fructus ventris tui! (Luc. I.) O parens benedicta, o proles gloriosa! Singularis gloria Mariae! Descendet sicut pluvia in vellus, descendet sicut pluvia in vellus virgineae mentis, descendit sicut stillicidia in terram virgineae carnis. Illam itaque emundavit, istam fecundavit. Sed nunquid mundavit solam mentem? nunquid fecundavit solam carnem? Imo absque ambiguitate, et sine omni contradictione mundavit mentem et carnem, fecundavit mentem et carnem. Una eademque unda gratiae Salvatoris extersit ignorantiam mentis, et exstinxit omnem concupiscentiam carnis. Una eademque aqua sapientiae salutaris, carnem virginis fecundavit ad prolem, et mentem matris ad omnem virtutem. Unam itaque, et eamdem mentem reddidit vitiis vacuam, virtutibus plenam. Uni eidemque carni contulit fructum fecunditatis, et conservavit florem virginitatis.

Sed nunquid secundum Gedeonis petitionem gratiae unda quasi ad velleris infusionem prius solam implevit mentem, postea autem velut terrae irrigationem solam implevit carnem? Nunquid prius carnem deseruit, ut mentem repleret? Nunquid postmodum a mente recessit, ut carnem fecundaret? Absit! Videte tamen ne forte secundum aliquid prius infuderit solam mentem, et iterum secundum aliquid solam carnem. Utique gratiae unda prius mentem solam fecundavit ad fidem, postea autem eadem gratia carnem solam fecundavit ad prolem. Fides in mente sola, proles in carne sola; prius fides, postea proles. Nisi praecessisset fides conceptionis, omnino non successisset fecunditas prolis. Fides praecessit, et proles successit, et fides recessit. Non enim adhuc credere, sed jam scire oportuit, quod rei experimento probavit. Recte ergo dictum est quia secundum petitionem Gedeonis, juxta aliquid prius infudit solum vellus virgineae mentis, et item postmodum juxta aliquid, solam terram virgineae carnis. Vere singularis gloria virginis Mariae, descendet sicut pluvia in vellus. Quid est vellus, nisi lana a carne recisa et a carne sublata? O quale vellus illud virgineum pectus, longe remotum, valde alienum a desideriis carnalibus et sordidis corporum passionibus! O quale vellus virgineae mentis, mundi cogitatus! O quale vellus virginei pectoris, casti affectus! O quale vellus virtutum omnium ornatus! Quis non gaudeat se vestiri posse de virtutum vellere B. Virginis Mariae? O quantus, o qualis et quam gloriosus ornatus Ecclesiae catholicae, et hoc de vellere virginis Mariae! Omnis gloria ejus filiae regis ab intus, in fimbriis aureis, circumamicta varietate. Est itaque circumamicta varietate, sed hoc de vellere virginis Mariae, pilis carnis, pilis sordidis, pilis caprinis ad ignominiam tegeris, si non vellere vestiaris. Compara, si placet, pilos cum lana, et ex comparatione collige quam sit specialis gloria in virgine, et ex virgine Maria. Cogita lanam in pilorum comparatione, et ex ejus qualitate collige et subtilitatem et sublimitatem mentis virgineae. O cogitationes subtiles, o sensus sublimes, quae de mente virginea surgunt, quae se non in pilorum morem, sed in lanae similitudinem subtilius et longius extendunt! O sublimes, o subtiles virginis intellectus! O sublimes, o subtiles virginis affectus! O speciosum, o gloriosum virginei pectoris vellus! Ex hoc pectore omnium virtutum ornatus, ex hoc pectore totius gloriae cumulus, et ecce quale virginis Mariae vellus! O specialis gloria in virgine, et ex Virgine Maria! Descendet sicut pluvia in vellus, et sicut stillicidia stillantia super terram. Quae est illa terra, nisi matris Domini caro virginea? Rorate, coeli, desuper, et nubes pluant justum, aperiatur terra, et germinet Salvatorem. De hac terra Veritas est orta. Veritas, inquit, de terra orta est. Ex hac terra germinavit illud lignum fructiferum, quod plantatum est secus decursus aquarum, quod fructum suum dabit in tempore suo. De hac, inquam, terra germinavit lignum vitae, nec qualiscunque, sed vitae aeternae, et in aeternum beatae. Vere fructus terrae sublimis, fructus aeternae beatitudinis. Gustate, obsecro, gustate et videte, quam suavis, et quam salubris est fructus terrae hujus, et fructus ligni hujus. O lignum fructiferum, o lignum salutiferum! Flores habet, fructum habet; flores internae pulchritudinis, fructus aeternae beatitudinis; flores perfectae bonitatis cum fructibus aeternae beatitudinis. O res miranda et valde stupenda! In uno eodemque ligno sic fructus adveniunt, ut flores non recedant; sic fructus maturescunt, ut flores non marcescant. Ecce qualem germinavit fructum terra illa beata, quae genuit Salvatorem, gloriosa virgo Maria: Sicut stillicidia, inquit, stillantia super terram. In hac terra inventus est lapis ille sine manibus excisus, qui crevit in montem magnum, et implevit universam superficiem terrae. Puto quia in hac terra, secundum Moysi sententiam, nascitur aurum, et aurum illius terrae optimum (Gen. II). Ibi invenitur bdellium et lapis onychinus. Qualem, quaeso, dicimus hanc terram in qua facile invenimus si volumus aurum optimum et lapidem pretiosum. Sed quid dicturi sumus de illius terrae auro, auro tam optimo, tam pretioso? Puto quod secundum hoc quod in beato Job legitur: Quoniam et huic auro locus est in quo conflatur (Job XXVIII).

Sed quis, quaeso, hujus conflationis locus, an forte ipse est uterus virgineus? Quis hujus operis conflator aurique mundator, nisi Spiritus sanctus? Hujus sane operatione in ventre virginali conflatum est aurum et decoctum ad purum, natura humana purgata et ab omni labe mundata, Verbo unita, et in unam personam conjuncta. In hoc conflatorio, et ex hujusmodi auro formatus est annulus, lapis pretiosus, et in eo imposita est forma summi regis, et imago impressa, et plene expressa. Aurum optimum caro Christi lapis pretiosus, anima Christi figura, et imago Patris, divinitas Christi. Qui cum sit splendor gloriae et figura substantiae ejus, nihilominus tamen humanitati nostrae est unitus, ut ex duabus naturis tribusque substantiis esset quasi in unum annulum junctus mediator Dei et hominum, homo Christus Jesus, et fieret dexterae Excelsi ornatus. Hujus annuli signaculo signatum est illud edictum, vel chirographum, in quo liberata est captivitas Judaeorum. Hic est annulus Aman principi ablatus, et Mardochaeo regia clementia commissus, et quam haeretica perversitas perdidit, ordo catholicorum doctorum acquisivit. O si quis in nobis factus filius prodigus, qui dudum mortuus est, et jam revixit, perierat et inventus est, date hunc annulum in manu ejus, et calceamenta in pedibus ejus! O quanto honore unusquisque nostrum in hoc annulo donatur, quandoquidem in ejusmodi ornatu et ipse pater gloriatur! Ecce qualia, ecce quanta bona contulit nobis virgo mater nostri Salvatoris. Ex ejus vellere vestimur et ornamur. Ex fructu terrae illius pascimur et sanamur, decoramur, coronamur et gloriamur. O vere spiritualis, vere singularis gloria in virgine, et ex Virgine Domini matre!