Skip to the text

III. Dat ander principael Poent

Hierna volget de figure aldus: Na die offerande die Moyses dede van den ·xij· calveren, ende na dat verbont datsi met Gode ghemaect hadden overmids dat bloet, soe woude onse Here gheoffert hebben dat ierste ende dat preciouste van ieghewelken mensche; ende daer met soude men die arke maken ende dat tabernakel, ende alle die cierheit die daer toe behoerde. Ende al dat hi daer na offeren soude, dat soude Gode ontfenkelec sijn1.

Dat ierste ende dat preciouste dat in den mensche es, dat es sijn verkiesen2: dat wilt God hebben, alsoe dat hi met liefden vercoren si boven al dat hi ghescapen hevet ochte sceppen mach. Ende alle die goede werken die de mensche hierna offert, die selen Gode ontfenkelec sijn. Ende van dien vrien verkiesene, met dien goeden werken, sal de mensche Gode maken ene gheestelike arke ende enen tabernakel, daer hi met Gode ewelike in woenen sal.

Nu willic mire materien ende der figuren volgen, van buten in waert, ende van den nedersten tote den hoechsten; want Moyses die scrivet ierstwerf van der arken, ende van dien dinghen die in den tabernakel waren; daerna van den tabernakele, ende daerna van den outare der sacrificien, die vore den tabernakel stont, ende daerna van den kerchove3 die al dit ander in hem bevaen hadde. Ende hierop begenne ic aldus.

Footnotes

  1. Sur. ea ipsi grata futura essent. De eigen beteekenis van ontfenkelec, ontvankelyk, is acceptabilis. ↩

  2. Sur. id illuis esse liberum arbitrium. ↩

  3. Sur. ac subinde de atrio, quod, enz. Het woord atrium, hier vertaeld door kerchof, beteekent het vierhoekig plein, dat het tabernakel van alle kanten omsloot. In het Fransch heet het parvis. ↩

Chapter 4 of 159