XXVI. Vander gaven der Verstendecheit
Die edelste gave van desen ·vj· dat es die gave der Verstendecheit, omme datsi ons leert te anesiene ende te merkene Gode in sine menechfoldege rijcheit ende goetheit1. Dese gave dat es ·j· overnaturlec licht, dat onse verstaen in sijnre hoecheit verclaren wilt, eest dat wi ons van binnen verheffen willen, ende desen lichte gehoersam sijn. Want dit licht eischt onsen inwindegen minsce ·j· overliden der sinne ende alre sinleker beelden2, ende dat wi sterven der naturen ende leven in den geeste: ende alsoe wert gedeilt die inwindeghe minsce van den utewendegen. Want willen wi overliden sinleke beelde, ende sterven der naturen, soe vinden wi dit licht, ende soe ontfaen wi dese gave der claerheit in die hoecheit ons verstaens3. Want in den stervene, soe ontfaen wi die gave der verstendecheit, ende al ontfaende soe sterven wi der naturen; ende hier ute wast in ons ene sunderlinge doecht, die ute Gode ende ute ons geboren wert, dat es ene geesteleke opgaende gelost te Gode, die onsen inwindegen minsche altoes waken ende leven doet. Want dese levende gelost4 doet ons altoes Gode anesien ende merken met nuwen behagene in heme selven, ende in sine menechfoldege gaven5: ende in desen anesiene vernuut altoes dat sterven onser naturen; ende alsoe wast dat leven ons geestes in der genaden; ende hier mede bliven wi bi den lichte. Ende onse levende opgaende gelost, dat es die olie onser inwindeger vrouden, die wi altoes Gode offeren selen in die eersame lampte6 onser vrier willecheit. Ende hier ínne selen wi doen dat lenement rechter meiningen, dat es, dat ons boven alle dinc God behagen sal; ende alsoe sal onsteken die olie onser opgaender gelost, ende sal berren ende lichten metter gaven der verstendecheit: ende daer mede sal onse inwindege minsche leven ende gesien7 beide hier ende in der ewecheit. Want dese gave leert ons claerlec, ende sonder arbeit, die rijcheit Goods te anesiene, ende hoe God utevloeiende es met heme selven ende met allen sinen gaven; ende hoe wi heme van binnen antwerden selen met ons selven, ende met allen dien dogeden die wi geleisten mogen. Maer8 die gave der wijsheit verheft ons boven ons selven, ende doet ons eenvuldechlec in staren9, versmelten, ende vernieuten10, ende sterven ons selfs in minnen, ende in enecheiden met Gode. Ende aldus es groet ondersceet tusscen die ierste gave11 die ons in leid ende verenecht, ende die naeste gave12 die ons toe leidet, ende onsen toeganc van binnen verclaert.
Footnotes
-
Sur. in multiplici illius opulentia ac bonitate. ↩
-
Sur. ut (homo) sensus ac sensibiles imagines omnes transeendat ac excedat. ↩
-
Sur. in intellectûs nostri fastigio. ↩
-
Sur. Efficit enim vividus hic appetitus. ↩
-
Sur. tum in seipso, tum in multijugis donis illius. ↩
-
Sur. in honesta... lucerna. ↩
-
Sur. vivet conspicietque. ↩
-
Sur. Atqui. ↩
-
Sur. mentis defigere obtutus in Deum. ↩
-
Sur. in nihilum quasi redigi. ↩
-
Sur. primum sapientiae donum. ↩
-
Sur. et istud illi proximum intellectûs donum. ↩
Chapter 27 of 159