Skip to the text

XXV. Vander gaven der wijsheit

Met der overster lampten, die in midden stont, soe verstaen wi den heilegen Geest ende die gave der wijsheit. Want daer die geest Gods es, daer es wijsheit; ende daer gewarege wijsheit1 es, daer es die geest Goods; want hi es die levende fonteine alre gaven. Die hoechste riviere die vloeit ute deser levender fonteinen der minnen Goods, dats die geest der wijsheit. Hier mede was die minsceit ons Heren altemale doervloeit, ende overmids sine volheit, soe mogen wi alle vervult werden. Dese overste riviere eiscet onsen geeste2 dat hi eenvuldech, ende ledech, ende ongebeelt si, onbewechlec, vri, ende sonder sorge, ende altoes stervende sijns selfs3, ende levende in Gode. Alsoe werct hi die doecht der hoechster gerechtecheit, ende al werkende vercrijcht hi den geest der wijsheit; want in dien dat4 wi overliden ons selven ende alle dinc5 soe vinde wi die godleke wijsheit; ende in den overlidene offeren wi onse olie der gerechtecheit in die overste lampte onser vrier willecheit6. Dese olie es altoes onsteken met godleker wijsheit, eest dat wi daer inne hebben dat rechte lenement der eenvuldeger meininge; want onse eenvuldege meininge es ·j· claer aensichte onser onnoeselheit, daer altoes inscijnt die godleke wijsheit; ende dese wijsheit dorevloeit beide geest ende nature met claerheiden, ende met godleken smake. Alsoe alsemen7 die claerheit ende dien smaec begripen mach, alsoe eest die gave der wijsheit; maer alsoe alsement beide grondeloes gevuelt, alsoe eest die geest Goods selve, die ene fonteine es van allen goede. Siet, aldus hebbic u bewijst met der ierster lampten, die hoechste gave Goods, dat es smakende wijsheit8. Die eerste doecht ende die hogeste doget, dat es dese9 gerechtecheit. Die eerste wijse, daer wi alle doechde in beginnen, dat es onnoeselheit. Die leste wise, daer wi alle dogede mede volbringen, dat es oec onnoeselheit overdect met minnen. Ende aldus weven wi onse cortinen, daer wi onsen tabernakel mede decken. Die eerste varuwe es wit, dat es onnoeselheit; ende die leste varuwe es oec wit in haren gronde, want et es die selve werpte10; maer si wert bedect met dobbel roder varuwen, dat es met karitaten. Ende hier omme moet hier toecomen die gave Goods11, ende dat leert ons die cortine die binnen in den tabernakel hinc, daer wi Goods werc ende onse medewerken bi verstaen. Die ierste vasche12 die God in ons weeft, die es hemelvaruwech; ende die leste vasche es wit. Want daer God sijn werc in ons begint, daer geeft hi ons ten iersten kinnesse der doecht ende kinnesse ons selves, ende hi volbrinct sijn werc in ons overmids geesteleke puerheit ende onnoeselheit; ende al volbringende sijn werc, soe beginnen wi mede te werkene in der selver onnoeselheit die ons God geeft: ende dan alre ierst begripen wi die gaven Goods, ende volbringen al onse werke met eenvuldeger meiningen weder13 in die selve onnoeselheit, daer wi met Gode in begonnen, ende daer es die onnoeselheit bedect met dobbel roeder varuwen; want in den weder inkeerne te Gode gevuelt hare die eenvuldege meininge altoes onsteken met godleker minnen, dat es die rode varuwe.

Noch selen wi voegen op onsen candelare ·vj· andere lampten, in elke side ·iij·, dat sijn die andere ·vj· gaven ons Heren. Ter rechter siden sele wi ontfaen die ·iij· hoechste gaven, ende die selen cieren onse inwindege leven; ende in die slinke side die andere ·iij· gaven, ende daer mede sal gesiert sijn onse utewindege leven.

Footnotes

  1. Sur. vera sapientia. ↩

  2. Sur. exigit à spiritu nostro. ↩

  3. Sur. sibi ipsi perpetuò moriens. ↩

  4. Sur. Eo ipso enim quo. ↩

  5. Sur. nos ipsos et cuncta excedimus. ↩

  6. Sur. in supremam liberi arbitrii seu liberae voluntatis nostrae lucernam. ↩

  7. Sur. Et quatenùs quidem, enz. ↩

  8. Sur. sapientiam sapidam. ↩

  9. C. die. ↩

  10. Sur. idem nanque stamen est. ↩

  11. Sur. Accedat aulem his oportet Dei donum. ↩

  12. Sur. Prima enim pars textilis. ↩

  13. Dit adverbium weder komt voor in alle de Hss., maer Surius heeft het niet vertaeld. By hem luidt de plaets zoo: Atque tum primùm Dei donum capessimus ac appraehendimus, cunctosque aetus nostros intentione simplici in cadem perficimus innocentia, enz. ↩

Chapter 26 of 159