XXX. Vander gaven der Starcheit
Hier na volcht die seste lampte, dat es die leste cierheit ons candelaren ter rechter siden. Met deser lampten verstaen wi die gave der starcheit Goods, die ons van binnen beruert ende eisct ons altoes verhavenheit van moede boven alle die dinge, die Gode ongelijc sijn; ende si leert ons oec dat wi van ons selven niet en houden, noch van onsen vermogene, maer dat wi ons vri willens geven in die mogentheit Goods, ende dat wi alle onse vermogen daer inne funderen: soe sijn wi seker in allen striden. Want wille wi desen eiscene gehoersam sijn, soe wert onse vrie wille geenecht der cracht ons Heren; ende dan gevuelen wi rechte penitencien die ons eve nemt twivel ende vaer, ende wanderbaerheit van wille1, ende stedecht ons in die gave der starcheit Goods. Ende in deser starcheit werden wi versekert2, dat wi nemmermeer vallen en selen in doetsonden; ende hier ute onsprinct die seste hoeft doecht, dat es eersame groetmoedecheit3, ende overmids dese groetmoedecheit versmade wi lichte al dat sondelec es, ende al verganclecheit die wegen wi cleine4; want wi en rokens niet5, ende hieromme en ontsien wi niemene6, wi en hopen oec in niemene dan in Gode allene, wi en achten niemene groet dan Gode allene. Want eersamheit van moede7, geenecht metter cracht ons Heren, verheft ons boven alle creaturen; ende si eisct ons dat wi Gode dienen, danken, loven ende anebeden. Soe hebben wi olie des ewech levens in onse seste lampte; want loven wi Gode met vrien moede, met op gerechten crachten, ende met allen onsen werken, soe sijn wi levende starc ende onverwinlec, ende soe wi dan meer becoert werden, soe wi starker sijn, want wi striden met der cracht Goods, die onverwinlec es. Ende altoes sal onse hoge moet te Gode opgaen met eersamen love; soe sijn wi gesalfde coninge, ende vechten altoes victorie, ende bringen levende olie onser salecheit, eest dat wi daer inne hebben dat lenement rechter meiningen, dat es dat onse groetmoedecheit gevuelen sal dat God sunder mate meer loefs ende eren werdech es, dan alle creaturen geleisten mogen. Ende hier omme en connen wine niet volloven, want alse wi anesien sine groetheit, soe werden wi soe eenvuldech, dat wi verliesen alle wise ende maniere, ende en wetene hoe geloven8. Ende hier omme, al lovende gebreken wi altoes in sinen love, ende al gebrekende gevult onse geest vrouden ende salecheiden; ende daer ane wert onse lenement onsteken met nuwer cracht, ende dan wert onse moet van nuwes verstormt9; ende alsoe bringen wi altoes olie van nuwen love, ende spreken met Marien: Mine ziele loeft groetlec den Here, ende mijn geest heeft heme verblijt in Gode, die mine salecheit es10. Ende dit es ·j· hemelsch leven.
Footnotes
-
Sur. omnem dubitationem, formidinem et voluntatis mutabilitatem. ↩
-
Sur. eertam spem concipimus. ↩
-
Sur. magnanimitas. ↩
-
Sur. parvipendimus. ↩
-
Sur. Non enim isthaec curamus. ↩
-
Sur. neque formidamus quenquam. ↩
-
Sur. Animi nanque honestas. ↩
-
Sur. et quanam ratione Deum laudibus vehere debeamus, incertum nobis sit. ↩
-
Sur. animusque noster denuò impetu quodam concitatur. ↩
-
Zie Luc. 1. ↩
Chapter 31 of 159