XLIII. Vanden derden artikele ons gheloefs

Die derde gemme hetet Smaragdus, ende hier inne stont Levi, die derde sone her Jacobs. Met desen stene verstaen wi dat derde let¹ van onsen ghelove, ende met dien name Levi sinte Jacobbe, Zebedeus sone, ons Heren apostel. Want Levi es alsoe vele gheseget alse toegedaen, ochte toegevoeghet²; ende dit leert ons sinte Jacob in desen artikele daer hi sprect: ‘Ic gheloeve dat die Sone dies Vaders ontfaen es van den heileghen Gheeste, gheboren van der maecht Marien.’ Aldus es onse nature toeghedaen den eweghen Worde, ende dat eweghe Word es toeghevoecht onser naturen, ende dit es ghesciet in Marien overmids hare doecht, ende were dies heileghen Gheest³. In desen artikele gheliken wi dien Sone Goods, dien graciosen steene die Smaragdus hetet, die alsoe groene es, dat loef ende ghers, ende al dat grune es, sijnre groenheit niet gheliken en mach. Ende hi vervult ende spijst elcs minschen ghesichte, diene anesiet, overmids sine groenheit⁴. Dat dat eweghe Woert dies Vaders minsche worden es, dat es die groenste varuwe die ie ghesien wart. Dese eninghe es soe groene, ende soe scone, ende soe blide, dat hare gene andere varuwe gheliken en mach. Ende hier omme heeft si vervult ende ghespijst elc minschen ghesichte die, in inneghen siene, daer toe bereet es. Die dien Smaragd sculpeert ende ghravet⁵, soe en es geen dinc soe ghenoechlec, noch soe vermakelec den oghen; ende in heme machmen bekinnen ende speculeren, alse in enen spieghel, alle dinc die heme jeghewerdech sijn⁶. Alsoe ghelikerwijs alse wi graven⁷ met ghemerke wie hi es, die onse nature aneghenomen heeft van minnen, omme onsen wille, soe moet ons verwonderen⁸, ende omme sine hoecheit en connen wine niet volloven. Ende alse wi anesien die maniere hoe hi minsche worden es, soe moete wi ons scamen; ende omme sine oetmoedecheit en moge wi ons niet ghnoech ghenederen. Ende alse wi proeven die sake⁹ waeromme hi minsche worden es, soe moghe wi ons verbliden, ende na onse begheren¹⁰ en conne winc niet gnoech gheminnen.

In dese drie wisen selen wi Christum, dien edelen miraude¹¹, begherleke anesien ende minneleke graven ende merken¹²: soe¹³ en es gheen dinc soe ghenoechlec, noch soe treckende die oghen onser redelecheit; want wi vinden heme in ons ghebeeldet, ende ons in heme wederbeeldet¹⁴, overmids sine gratie ende een doechdelec leven. Ende hier omme sele wi ons keren¹⁵ van tijtleken dinghen, ende desen spieghel altoes vore ons dreghen. Ende dit dede sinte Jacob, die apostel ons Heren, want Jacob ludet alsoe vele als die onder sine voete tredet alle dinc¹⁶. Ende hi was Zebedeus sone. Zebedeus bediet ghegheven ochte gheghavet¹⁷; ende hier mede verstaen wi Christum, daer die heileghe Kerke ave singhet in sire gheborten: ‘Een kint es ons gheboren, een sone es ons ghegheven.’ Ende Christus was oec ghegavet, want in hem was volheit alre gaven, ende overmids heme eest al dat wi hebben ende hebben selen¹⁸. Ende hier omme mote wi Jacob sijn, verwinneren¹⁹, Zebedeus sonen, daer wi Christum bi verstaen²⁰, die ons ghewonnen heeft ende herboren heeft, overmids sine doet, in dat eweghe leven.