XLI. Vanden iersten stene, ende vanden iersten artikele ons gheloefs

Die ierste steen in dat Redeleke Aarons des oversten bisscops, die heet Sardius; ende hier inne was ghesculpeert dat es ghegraven Ruben, dat was die name van dien oudsten sone des patriarken Jacobs. Dese steen sardius es bloedachtech roet, ghelijc roeder erden¹, ende hi es die ondierste gemme² onder alle ghesteinten; ende hi es ·j· figure dies iersten artikels ons gheloefs. Want alse wi geenecht werden, overmids gheloeve ende minne, den edelen roeden stene, dat es Jhesus Christus, soe werden wi, overmids hem, verlicht ende met gheloeve gheleid in een overnaturlec kinnesse sijns Vader, daer op dat al onse gheloeve beghint³. Want nieman en compt ten Vader dan overmids kinnesse des Soens; ende dit proeven wi in sinte Petre die desen steen, dat es dit artikel gheset heeft in den inganc ons gheloefs. Want Ruben, die ierste sone her Jacobs⁴ die ene figure was van Sinte Petre, dese Ruben luud alsoe vele als een sone dies ghesichs⁵, ochte die siet den sone, ochte die siet in midden, ochte overmids dat middel⁶. Hier mede verstaen wi Sinte Petre, die een prince es der apostelen, ende van den iersten gheroepen⁷ ende vercoren. Ende hi wart, overmids oppenbaringhe des Vaders, een sone des ghesichs. Ende hieromme sach hi in den gheeste den Sone geenecht onser minscheit, ende sprac: ‘Du best Christus, dies levenden Goods Sone.’ Ende hi sach oec in midden, dat es tusschen den Vader ende den heileghen Gheest, den middelsten persoen, den selven Sone in enecheit godleker naturen. Ende hi sach oec, overmids dat selve middel, dat es overmids den Sone, den eweghen Vader, die een ewech anebeghin⁸ es der heilegher Triniteit. Ende hier op begonste hi kerstene gheloeve, ende sprac: ‘Ic gheloeve in Gode den almechtegen Vader, sceppere des hemels ende der erden.’ Ende aldus was hi wel ghelijc Rubenne, die een sone hetet des ghesichs; ende hieromme sprac Christus te rechte: ‘Du best Peter,’ dat es alsoe vele gheseget alse bekinnende die waerheit, ontbloetende die begerte, ontbindende die consciencie, ende bekint van Gode⁹. Ende hier omme es hi ghelijc in leringhen, ende in levene, ende oec in der dood, dien ondieren steene die sardius hetet, dien de Joden verworpen ende onwerdech achten onder alle minschen, ende leverden ter doet. Ende alsoe destrueerden si hare synagoge. Ende in dien selven wart ghefundeert op desen steen die heileghe Kerke ende enecheit ons gheloefs, daer alle minschen in vergaderen moghen overmids geloeve ende minne, ute wat nacien dat Si comen willen¹⁰. Met desen artikele wert redene verclaert van den Vader¹¹ ende gheleidet met gheloeve boven hare selven, overmids den Sone, in kinnessen des Vaders, die een ewech orspronc¹² es der heilegher Drivoldecheit ende al ons gheloefs.