XLIV. Vanden vierden artikele ons gheloefs

Die vierde steen hiet Carbunkel, ende hier inne stont Judas, die vierde sone her Jacobs. Met desen carbonkele verstaen wi dat vierde artikel in onsen ghelove, ende met Judasse sinte Janne, ons Heren apostel. Want Judas ludet alsoe vele in dietsche alse beliende, ochte glorificerende¹; ende dit dede sinte Jan in den beghinne sijnre Ewangelien, daer hi belijt ende glorificeert die eweghe gheboert dies Soens van dien Vader, ende die tijtleke gheboert in den vleesche. Ende hi sprect voert in den beginne sire epistelen, in den persoen alre dire apostelen², dat si dat woert des levens Christum ghehoert hebben, ghesien, ende doresien, ende met handen ghehandelt³. Ende nu, in desen artikele, belijt hi noch dien selven Sone, ende sprect aldus: ‘Ic ghelove dat hi ghepassijt es onder Poncius Pylatuse, ghecruset, doet ende begraven.’

In desen artikele es Christus dien carboncule ghelijc, want die carbonkelsteen es vierech als een berrende cole, ende die schijn sire claerheit en mach die donkerheit der nacht niet verwinnen⁴, ende hi gheeft ute heme blickende vlammen in dire minschen oghen, die heme jeghewordech sijn⁵. Aldus was Christus, onse carbonkelsteen, vierech alse een berrende cole in al sinen levene, ende sunderlinghe in sire passien, ende doe hi ghecruset wart. Ende in sire doet es hi soe clare blickende worden⁶, dat alle donkerheit der sunden die claerheit niet verwinnen en mach; ende hi gheeft, overmids sine doet, ute heme blickende vlamme⁷, dat es den heileghen Gheest, alle dien ghenen die heme met minnen jeghewordech sijn⁸. Ende hier omme sele wi ons met dogheden cieren, ende keren ons met minnen in sine werdeghe doet, daer onse eweghe leven inne beghinnen mach⁹. Ende alsoe dede sinte Jan, want hi minde sunderlinghe, ende daer omme was hi sunderlinghe ghemint; ende alsoe es sijn name Johannes, dat es alsoe vele gheseghet alse die gracie Goods, ochte daer die gracie Goods binnen es.