Skip to the text

CXIX. Van den ·XXIIIJ· joetschen priesteren ende hunnen ambachte

Nu vent, men in der istorien dat ·xxiiij· priesteren behoerden toe den temple Salamonis, die hadden kindere ende wiven: want dat priesterscap bestont doe al in een gheslachte1, ende hier omme moest alsoe sijn, ochte dat gheslachte ende al tpriesterscap ware te nieute ghegaen. Ende alle die priestere daden haren dienst met den weeken2, alsoe datter altoes ·xij· was in den tempel; ende die en mochten niet uut in hare weeke3, want dan moestense reine sijs ende ghesceeden van haren wiven. Ende si verwandelden haren dienst altoes op den saterdach4: dan quamen die ·xij· dien de weeke toe behoerde, ende brachten ·xij· broede al heet ghebacken, ende die leiden si op die guldene tafele, elc broet onder eene patene van goude, ende op die patene eene hantvol wieroecs. Ende aldus moesten die broede met den wieroeke ligghen ongherurt ·vij· daghe, tote op den anderen saterdach. Ende dan quamen die andere ·xij· priestere, die dese broede aten, ende verteerden den wieroec op den guldenen outaer, ende dan leiden si nuwe broede ende anderen wieroec, ende aldus ghinghen si altoes voert van eenre weeken in die andere. Ende dit waren die broede der voregheleechtheit, die altoes laghen op die guldene tafele, die niemen anders eten en mochte dan die priestere in den tempel vore die jeghewerdicheit Gods.

Nu merct, ·xij· priestere leiden de broede op die tafele vore Gode in der ghedinkenessen dat God, in den beghinne van haerre wet, ·xij· gheslachten hadde bracht ute Egypten ende ghespijst in de wustine met hemelschen broede; ende oec, in eenre voergaender figuren, dat hi, in den beghinne der kerstenre wet, die ·xij· apostele ende hare navolgheren spisen soude met den heileghen sacramente. Ende die joetsce priestere leiden die broede al heet; maer si aten andere die cout waren: ende dit betekent ons dat die patriarken ende die propheten ende oec die heileghe priestere der Joden, si riepen omme die toecomst ons Heren met groeten verlanghene ende met groeter hitten van begherten. Ende aldus leiden si die broede heet; maer al dat si aten dat waren ghelikenessen ende figuren; ende hier omme waest al cout ende onsmakeleec; want dat die ierste priestere leiden, dat aten altoes die andere die na hen quamen. Ende alsoe eest ons ghevallen5. Die toecomst ons Heren, die de Joden begherden te siene, die saghen die apostele, ende die sien wi noch dat si ons ghesciet es6. Ende hier omme sele wi begheren met groeter hitten dadt al volbracht werde, daer God omme mensche wart ende street tote der doet; ende dat hi ghemint ende ghemeint heeft in ons van beghinne der werelt7, dat sal ons ghescien alse wi met sielen ende met live bescouwen ende besitten die glorie Gods. Ende dat es die sevende dach der ewegher rasten, dien wi met allen heileghen boven alle dinc begheren. Want al heeft ons God ghelaten die selve spise, diere de heileghen nu ghebruken, si es ons bedect onder die sacramente, ende in den lichte ons gheloefs; want wi sijn noch toegangheren ende pelgherime in den weghe8, ende en moghen die claerheit, noch die hitte, noch dien smaec niet ghedraghen die den levenden in den rike toe behoert9. Maer in alsoe velen alse wi de werelt verwinnen, ende ons selven doerliden10, ende der tijt onthoeghen11 ende der ewecheit neeken12, ende den heileghen gheliken: alsoe vele moghen wi meer ende meer ghesmaken. Ende hier omme sprect de gheest ons Heren: Den verwinnenden salic gheven verborghen hemels broet13; want dese spise es der werelt verborghen ende alle den ghenen die der werelt gheliken, in wat state dat si sijn. Maer wille wi Gods ghesmaken, so moete wi doen alse ons die joetsche priestere leeren in der figuren: wi moeten gaen in onsen tabernakel, ende heffen op eene patene van goude, dat es lost ende liefde te Gode; ende daer op vende wi altoes eene hant vol wieroecs, dat es eene viereghe vlamme van devocien: die sele wi verberren op onsen guldenen outaer, dat es op die werdicheit die wi te Gode hebben14. Ende alse wi dit doen, so vende wi der inghele spise op die tafele onser caritaten. Want in der Joden tabernakel so laghen der priestere broede op die guldene tafele, tusschen die groete croene ende onder dat cleine croenken dat boven die tafele ende boven die groete croene stont; ende alsoe eest nu met ons op die tafele onser caritaten. Tusschen dat wi Gode minnen, ende van Gode ghemint werden, so leecht onse eweghe spise; want die minne die wi te Gode draghen dat es onse groete croene, die altoes wassen ende toenemen mach; maer dat wi van Gode ghemint werden dat es dat cleine croenken, dat ons verberren ende versmelten doet.

Maer wat dese spise es, ende hoe wi ons daer toe bereiden selen, ende hoe wise eten selen, dat leert ons eene figure in den anderen boeke Moyses ende sprect aldus:

Footnotes

  1. Sur. Quandò enim sacerdotium in una duntaxat tribu consistebat, enz. ↩

  2. Sur. Vicissim autem sacerdotes suas agebant vices in templo per hebdomadam. ↩

  3. Sur. quibus nec egredi indè licebat dum ipsorum durabat septimana. ↩

  4. Sur. Omni autem sabbato sua mutabant ministeria. ↩

  5. Sur. Quod itidem nobis evenit. ↩

  6. Sur hodieque videmus eum (adventum) nobis praestitum esse. ↩

  7. Sur. quodque ipse in nobis à mundi exordio amore ac intentione prosecutus est. Quod nimirum tum nobis praestabit, quando, enz. ↩

  8. Sur. Adhuc enim viatores et peregrini sumus in via. ↩

  9. Sur. quo viventes in Die regno potiuntur. ↩

  10. Sur. Quantùm autem mundum vincimus, nos ipsos penetramus. ↩

  11. Sur. tempus excedimus. ↩

  12. Sur. aeternitali propinquamus, et sanctis conformamur. ↩

  13. Cfr. Apoc. 2, 17. ↩

  14. Sur. hoc est, reverentia ac veneratione, quam gerimus erga Deum. ↩

Chapter 120 of 159