Skip to the text
Ember
PT

CXXI. Wie dat paeschlam eten selen

Ende hi sprect voert in de figure: So wie onsuver es, ochte onbesneden, hi en sal dit lam niet eten. Ende dat sijn alle die ghene die in doetsonden leven, ochte die onghedoept sijn: die en selen ten sacramente niet gaen. Ende onse Here ghebiedt ons voert dat, wi onse lendenen gorden ende scoen ane onse voete hebben, ende stave in onse hande: dat es, dat wi reine selen sijn van sielen ende van live; ende wi selen al onse begherte verheffen tote hemelschen dinghen, ende onder onse voete terden alle eertsche dinghe. Alsoe werden die voete onser begherten ghescoit jeghen die eerde met doeden vellen. Ende wi selen stave hebben in onse hande, dat es dat wi ons verlaten moeten op de gracie Gods ende op sijn onthout1, meer dan op al die werke die wi ghewerken moghen. Ende wi en moghen van onsen paeschlamme gheen been menderen2 noch breken, dat es dat wi al dat willen selen dat Christus wilt; ende dat sele wi vervolghen met den werken waer wi moghen, sonder breken, menderen ochte scoren. Want gheliker wijs dat al des menschen macht gheleecht in alle sine beene, alsoe gheleecht Christus macht in sinen wille; ende hi en mach anders niet willen dan onse salicheit. Ende daer omme alse wi alle dinc met heme willen ende werken3, so bliven sine beene gheheel. Ende hier omme, dattene die Joden cruusten, dat was sijn wille; ende si en mochten heme oec en gheen been breken dat sinen lichame toe hoerde, ende dat was die figure hier ave4.

Voert verbiedt onse Here dat wi van den vleesche des lams niet wech en werpen; dat es dat men dat heileghe sacrament niemene en gheve die verbannen es, ochte ongheloevech, ochte buten der ghemeinheit der heilegher Kerken in enegher wijs. Ende hi ghebiedt voert dat wi onse lam haesteleec selen eten, want het es die overlidinghe ons Heren5. Die overlidinghe ons Heren Jhesu Christi, ende onse haesteghe eten, dat es een hongherech begheren altoes crighen in enicheit6, ingaen ende wederkeeren met ghieregher ghelostecheit7, altoes hongher in der begherten omme overliden in salicheit: dit es onse haesteghe eten8. Maer dat eneghe over sijn met Gode, dat es onse satheit9. Ende tusschen hongher ende satheit, ete wi onse paeschlam met onverhavenen broede, dat es den lichame ons Heren met alle sinen heileghen werken. Ende hier bi sele wi bliven ende ghedinken onser gheesteleker spisen, met ewegher oefeninghen. Dat ghebiedt onse Here in de figure: seven daghe sele wi onverhaven broet eten, dat es dat wi, al onse leefdaghe, ghedinken selen der oetmoedegher werke Christi, sijnre heilegher passien, ende sijnre betterre doet; want dat sijn die broede daer wi ons paeschlam mede eten.

Die ierste dach es heilech ende eene solemne feeste, dat es, alse wi sonden laten, ende die werelt verwinnen, ende dit paeschlam eten: dan verbliden hen die inghele ende die heileghen, ende alle onse binnenste10; ende dan en moghe wi gheen ander werc werken dan te deser spisen toe behoert. Want gheliker wijs dat vore gheseecht es, so moete wi gheheelleec ende onghehendert te Gode ghevoecht sijn; ende dan sterven alle die ierste gheboerne in Egipten, dat es eere, ende eertsch goet, ende troest der werelt. Ende alse dese dinghe versterven in ons, so werde wi vri; want dit sijn die vorste gheboerne in Egipten, die Gods volc houden ghevaen in eighenheiden11 ende in swaren dienste der sonden. Ende hier omme, alse dese verslaghen werden, so trecke wi ute Egipten in die wustine, daer wi ghespijst werden met hemelschen broede: ende tusschen ons ende Gode en middelt niet dan die Jordane, dat es dit elendeghe leven, dat ons ontvliedt alse eene riviere tote in dat ordeel Gods. Want Jordanis es alse vele gheseecht alse eene riviere des ordeels: alse wi dese Jordane liden12, so comen wi in dat heileghe lant der gheloeften, dat es der leevender lant13, dat vloit van honeghe ende van melke. Ende dan comt de sevende dach der ewegher rasten, daer onse feeste van paeschen in volmaect wert, ende die dach es solempne, heilich ende werdich, want dan sele wi ons verbliden met allen inghelen ende met allen heileghen; ende wi selen onse paeschlam te gadere eten in onbegripeleker blisscap, eweleec, sonder inde. Maer noch sijn wi in der wustine, ende onse spise es bedect onder dat heileghe sacrament.

Maer eest alsoe dat wi wijsleec, begheerleec, ende geesteleec ten sacramente gaen, gheliker wijs dat ic u vore gheseecht hebbe: so vende wi in ons ·xij· vrochte des gheests, die ons sente Pauwels bescrijft ad Galatas.

Footnotes

  1. Sur. et ejus adjutorio ac sustentationi.... inniti nos debere. Huydecoper, in zyn Woordenlijst op Stoke, geeft onthoudenis in den zin van ondersteuning, en onthouden beteekent dikwerf behouden of bewaren. Zie het Leven van Jezus, bl. 33, en prof. Clarisse, Aanteek op de Heimelijkheid der Heimelijkheden, bl. 226-27. ↩

  2. Sur. Quod autem Scriptura vetat ne agni paschalis crus comminuamus. ↩

  3. Sur. Quando igitur cum ipso et volumus et agimus omnia. ↩

  4. Sur. cujus nimirum ista figura fuit. ↩

  5. Sur. est enim Phase, id est, transitus Domini. ↩

  6. Sur. famelica est appetentia et desiderium semper ad unitatem contendens et adspirans. Zie hiervoren, bl. 127, Aenteek. 6. ↩

  7. Sur. et ingredi ac regredi cum avida appetentia. ↩

  8. Sur. et perpetua quaedam affectûs vel desiderii esuries ad beatitudinem transeundi: haec, inquam, festina nostra manducatio est. ↩

  9. Sur. At verò transisse jam et esse in solitudine, sive unicos seu solos cum Deo, nostra satietas est. ↩

  10. Sur. Angeli, et sancti omnes, et cuncta interiora nostra exultant. ↩

  11. Sur. quae populum Dei in dura peccatorum servitute.... detinent. ↩

  12. Sur. quo transmisso, sanctam promissionis terram ingredimur. ↩

  13. Sur. hoc est, terram viventium, lacte et melle manantem. ↩

Chapter 122 of 159