Skip to the text

CX. Vanden alderheilichsten Sacramente

Ende hier omme, wille wi dit lam salichleke eten met allen goeden menschen, so moete wi ghedinken sijnre passien, sijnre minnen ende sijnre doet; ende die sele wi offeren alle daghe onsen hemelschen Vader, met alle der sacrificien der heilegher Kerken. Ende alsoe daden die Joden. Si moesten alle daghe Gode offeren ·j· lam dat haerre alre was, al te verberne op den outaer der sacrificien met al haren anderen offere dat si daden: ende hier mede berrenden si broet ende wijn, olie, wieroec ende sout. Ende aldus dede Christus onse priester. Doe hi onser alre lam gheven woude ter spisen, ende daer na leveren in die doet, doe wart sijn herte berrende van minnen ende sprac te sinen jongheren: ‘Met begherten hebbe ic begheert dese paesschen met u te etene, eer ic doeghe1.’ Doe nam hi broet ende wijn, ende consacreerde onse heileghe sacrament; ende dat selve levende broet ende die kelc sijnre passien bernede2 op onsen outaer, dat was in enicheit sijnre herten. Ende daer mede bernede hi olie sijnre ontfaermherticheit ende wieroec sijnre devocien; want die heileghe Kerke sprect dat hi sine oghen opsloech, ende dancte sinen hemelschen Vader. Ende daer mede bernede hi oec sout, daer wi wijsbeit mede verstaen; want die subtijlste vont, ende die innechste behendicheit die men ghedinken mach, dat es dat wi Christus vleesch eten ende sijn bloet drinken, ende overmids cracht dier spisen, gheesteleec verwandelt werden in een leven met heme, dat ·j· fundament es alre heilicheit. Ende dese dinghe werden gheoefent in dat ambacht der heilegher Kerken, ende si berren in elcs goets menschen herte.

Ende hier na sele wi merken hoe Christus onse priester stont vore die gerechticheit Gods, doe hi onser alre lam offeren soude in die doct. Doe wart dat lam, dat was sine ghevoelleke nature, in anxte ende verveert, ende sprac te sinen jongheren: ‘Mine siele es bedroeft tote der doet3.’ Ende hi ghinc voert van sinen jongheren ane den berch van oliven, ende ghinc in onsen tabernakel, dat was in sine inwendicheit; ende na der ghevoelleecheit4 so bat hi sinen hemelschen Vader ocht mogheleec ware dat hi den kelc der passien heme ave name; want sijnre naturen vereisde5 vore die bittere doet die hi liden soude, ende die hi wel wiste dadt voersien was van beghinne der werelt. Ende al te hans boechde hi sine knien vore die gherechticheit Gods, ende op den guldenen outaer, dat was op die werdicheit die bi te Gode hadde, so offerde hi mirre, oesteren, galbaen ende wieroec: niet dat selve dat die Joden offerden, maer die dinghe die daer mede betekent waren. Want hi was doe selve ·j· mirreboem, dat es ·j· boem der bitterheit; want sine lijfleke nature was in bevenden anxte, ende sijn gheest berrende in staerken brande van minnen. Ende ute desen tween so vloyde die mirre dore die scorse van den boeme, dat was bloedich sweet ute sinen heileghen lichame.

Al es die mirre groene ende gracioes den oeghen, dese mirre was roet ende groene6, ende vele gracioeser den oeghen Gods: maer roke ende smaec was so bitter ende so staerc in den viere der minnen, dat ·j· inghel Christum troeste ende confoerteerde in den stride. Ende hier toe dede Christus saechtmoedeghe ghedoechsambeit, die wi den cleinen oesteren gheliken, die in sculpen ligghen alsoe cleine alse eens menschen naghel; hare vesch es versch ende teder, want si leven met den dauwe ende si sijn sere goet der borst7. Ende aldus was Christus cleine ende ghelatens willen na den gheeste8, weec ende teeder in der naturen9, ende sijn leven was al gracie ende hemels dau. Ende dese dinghe sijn goet der borst, want si maken vrede van herten in allen doeghene10.

Footnotes

  1. Cfr. Luc. 22, 15. ↩

  2. A. berrende. C. bernde. ↩

  3. Cfr. Matth. 26, 38. - ↩

  4. Sur. secundum partem sensitivam. ↩

  5. C. verey(s)de. D. vreisde. Sur. horrebat enim, enz. ↩

  6. Sur. isthaec tamen myrrha et rubicunda et viridis.... fuit. ↩

  7. Sur. quippe quae rore pascuntur, et maximè conferunt pectori. ↩

  8. Sur. et secundum spiritum resignatae voluntatis. ↩

  9. C. na der naturen. ↩

  10. Sur. quandoquidem in omni affictione et perpessione pectoris praestant pacem. ↩

Chapter 111 of 159