CIV. Vanden vyften offere der Synagoghen

Want al te hant hier na, so offerden die Joden enen weder¹, ende dit was ghenoemt ene peismakende offerande². Dese offerande deilde Aaron die bisscop in drien, gheliker wijs dat God gheboden hadde. Al dat binnenste vette, ende die nieren met den cleinen nierkenen, ende al dat vette dat over hen was, met den steerte ende dat netteken der leveren, dit behoerde al Gode toe; die rechte scoudere ende die borst den priesteren; ende al dat ander vleesch bleef den volke die die offerande daden tote haerre spisen.

Siet, aldus moete wi ons selven al te male Gode offeren alse ·j· onnoesel scaep; want wi moeten al Gods sijn³. Ende dan werde wi ghedeilt in drien, ende ieghewelc ontfeet dat heme toebehoert; ende ute desen offere comt die vrede ons Heren dien die werelt noch gheven, noch nemen, noch ontfaen en mach, want si en can dese offerande niet ghedoen. Ende dat seldi merken ende leeren⁴: want alle onse binnenste vette dat wilt God hebben, dat es al dat wi minnen natuerleec ochte overnatuerleec (dat leeft in ons, ende dat sijn onse binnenste), dit moete wi al minnen toe Gode ende omme Gode, dat es heme met te dienne, ende niet omme onse ghenuechte, ochte omme oase gherief, ochte na ingheboerne neighinghe der naturen. Want vader ende moeder, wijf ende kindere, ons selfs siele ende lijf, des en sele wi niet ghebruken; maer wi selent minnen, ufenen ende orboren in den dienste Gods na ordinancie der heilegher Kerken ende der ghebode Gods, ende altoes druckende ende dwinghende neighinghe des vleeschs ende lost der naturen⁵: ende aldus mochte wi de dinghe hebben sonder commer, ende daer bi bliven alse ochte si ons niet toe en behoerden. Ende dit en can die werelt niet ghedoen, want si en heeft hare Gode niet gheoffert; ende daar omme en es si niet ghehoecht boven senleec ghevoelen tote in den vrede ons Heren die boven alle senne gheet, dien God sinen vrienden gheeft die met heme verenicht sijn.