CV. Van dat netteken der leveren

Ende ute desen vrede wast een gheesteleec smaec, dat es ene inwendeghe vetheit. Ende dese vetheit noemt onse Here dat netteken der leveren, want si beveet alle die inwendicheit des menschen ende sonderlinghe die minnende cracht, die wi der leveren gheliken. Ende alsoe langhe als wi in minnen verhaven sijn boven senleke beelden, so vende wi ons ghevaen in desen nette van gheesteleken smake. Ende dit nette moete wi oec Gode gheven al te verberne in sijnre minnen; want en berne wi die vetheit niet in sijnre minnen, wi souden ons daer inne behaghen natuerleker wijs, ende dat es ongheorloeft. Ende hier omme gheve wi Gode onse vette, ende hi gheeft ons sijn vier: ende alse vier ende vette te gadere berrende wert in den outaer Gods, dat es in enicheit onser herten, dan ghevoele wi pays ende vrede tusschen ons ende Gode; want onse gherechticheit ende die vrede ons Heren hebben hen ondercust¹, ende sijn vergadert in enicheit, gheliker wijs dat ons die prophete leert².