CXXVII. Vanden derden voghele

Die derde voghel es ghenoemt Alietus¹. Hi es luttel meerre dan de mussche. Sijn hals es lanc, sine plumen sijn purper roet ende wit. Hi woent in de zee, ende leeft met vesschen. Hi maect sinen nest ront, onder dat sant der zee, alse dat water daelt, datten niemen² scoren noch breken en mach; ende hi broedt ·vij· daghe.

Siet, alle dese poente vent men in den gheveinsden mensche. Hi toent heme oetmoedich ende cleine vore der menschen oeghen. Sijn hals es lanc, want hi ghedinct ende smaect³ van verren lof ende prijs die heme werden mach van goeden scine⁴. Ende hier omme sijn sine plumen purper roet ende wit, dat sijn sine werke, die scinen begheerleec, groet van penitencien ende onnoesel⁵; maer hi woent in de zee, dat es in onghestadicheiden; ende hi leeft met zeevesschen, dat es met den love der onghestadegher werelt. Ende sijn nest es ront, onder dat sant der zee, want sijn herte soect raste in eertschen dinghen. Ende also langhe alse hi in der naturen vrede heeft, so en mach men niet wel den nest sijnre gheveinstheit venden noch breken. Ende binnen ·vij· daghen broedt hi sine jonghe uut, dat es, ten inde van sinen live, alse hi sterven moet, so werdt hi ontsaedt ende onverduldich: ende dan oppenbaert hare sine vrocht, ende dan mach ieghewelc bekinnen wat voghele hi si.