VII. Quaenam ad veram perducant contemplationem

Soe moeti¹ die weghe gaen die daer² toe leeden:
Dats inder consciencien onbevleete pucrheit,
En̄ inden levene wel gheordende onnoselheit;
Inden seden wel ghesaet in eersamheit,
Die nature dwinghen van ongheordender gheneychtheit;
En̄ haers ghenadich sijn na redene³ en̄ na besceidenheit;
Uutghekeert tot yeghewelken die sijns behoeft, sedelic in goedertierenheit⁴;
Inkeer sal sijn ledich, besloten yeghen verbeeltheit;
Inbliven simpel, ghestilt, in rechter vresamheit⁵;
Inwonen onbedruct en̄ onbeweghet van alre onghelijcheit⁶;
Ene⁷ bernende lieſte in ynnicheit;
Ene opgaende vierighe vlamme van devocien, opgaende in Gods goetheit;
Ene begherende en̄ minnende siele met Gode te sine in die ewicheit;
Alle eyghenheit verteghen⁸ in Gods vrie willicheit⁹;
Alle die crachte der sielen vergadert in des gheestes enicheit,
En̄ Gode danken en̄ loven, minnen ende dienen, in ewigher weerdicheit¹⁰:
Soe moechdi hopen een scouwende leven;
Want leefdi Gode en̄ u met trouwen,
Als hi hem vertoent, soe suldi scouwen¹¹.