XXIV. De prima Deum amandi ratione

Die ierste wise van minnen sprect: ‘Du soudest minnen dinen Here, dinen God, uut al dijnre herten.’ Nu merct en̄ leert met ernste hoe ghi ghewarigher minnen pleghen selt, en̄ Gode antwoerden van sijnre minnen. Hi hevet ons vriwillens ewelic ghemint, ende hi hevet onse nature en̄ den iersten mensche edel en̄ vri ghemaect in onser naturen, op dat hi minnen soude, en̄ vri werke werken, en̄ alsoe vryheit vercrighen, en̄ daer inne ewelic ghestadich bliven. Dat versamde¹ die ierste mensche, en̄ daer om was hy uut den paradise verdreven in dese elende², die wi alle daghe smaken en̄ bevinden. Voert meer hevet onse hemelsche Vader aenghesien onse grote noot en̄ sine grondelose ghenade, ende hevet ons van minnen ghescint sinen eengheboren Sone in onser naturen, die ons soe seer minde, dat hi hem ghenedert hevet en̄ gheoetmoedicht, en̄ onse nature verhaven en̄ met hem ghevoert boven die Seraphinne. Hi wil te male onse sijn. Hi hevet ons ghedient, gheleeft en̄ gheleert, en̄ om ons ghestorven van minnen; en̄ hi hevet ons ghegeven ende ghelaten sijn vleysch ende sijn bloet, en̄ al dat hi is en̄ vermach, God en̄ mensche; en̄ hi ontbeit ons, en̄ hevet ons ghereet ewighe glorie en̄ ewich leven; en̄ hi ghebiedt ons dat wine weder minnen uut al onser herten. En̄ hier omme moeten wi die sonden laten, en̄ versmaden al dat ons let in sijnre minnen en̄ in sinen dienste, ongheordende vrese en̄ ongheordende minne, lief en̄ leet van verganckeliken dinghen, commer en̄ sorghe van herten, en̄ alle vremde saken die ons bedrucken mochten. En̄ met vrien moede, in ongheveinsder caritaten, met herteliker liefden, sullen wi hem dienen, ende sine sermone en̄ sine gheboden houden. Soe vinden wi Christum levende in ons met sijnre gracien, en̄ ons in hem levende overmits onse doechde en̄ onghevensde hertelike liefde, die wi draghen tot hem, En̄ alsoe moghen wi spreken met Sinte Pauwels: ‘Ic leve, en̄ ic en leve niet na lust der naturen, mer Christus levet in my³.’ Die mint, hi wert ghemint, en̄ woent in Gode en̄ God in hem. Voirtmeer selen wi Christum soeken, en̄ vinden, en̄ minnen boven ons inden hemel, daer hi sit ter rechter hand sijns Vaders in die glorie Gods: daer selen wi wonen en̄ wandelen metallen heylighen vore die yeghenwoirdicheit Gods. Wi selen ons verheffen, mit vrien ghemoede, boven alle hemelc, met eenvoudigher meyninghe, mit ynnighen ghebede, met bernender devocien, met herteliker uutvloyender liefden in dat gloriose anscijn ons Heren Jhesu Christi. Daer selen wi aensien, met verstandighen oghen, in verlichter redenen, den Vader inden Sone en̄ den Sone inden Vader, en̄ den Sone nader menscheit sittende ter rechter hant sijns Vaders, boven al machtich en̄ gheweldich in hemel ende in aerde. Daer sal onse minnende herte verbliden, en̄ met Gode verhaven bliven. Dan moghen wi spreken metten Apostele: ‘Onse wandelinghe is inden hemelen⁴,’ met luste en̄ met herteliker liefden, niet opter aerden, bedruct in droefheden en̄ in ellenden.

Voirtmeer selen wi Christum soeken binnen ons selven en̄ inden heylighen Sacramente. Daer is sijn vleysch sinen gheminden ene ewighe spise, en̄ sijn bloet een glorioes dranc. Dat selen wi soeken met groter begheerten, vinden met ghe- warighen ghelove, eten en̄ smaken met ghierigher lust: alsoe ontwassen wi den sonden, ende wi wassen en̄ nemen toe in allen dogheden. Wi begheren en̄ wi werden begheert; wi teren op Gode, en̄ hi verteert ons in hem; wi begheren dat hi ons vertere, alsoe dat wi moghen werden met hem één levende Christus voir dat anscijn sijns Vaders: daer sal onse begheren en̄ Christus begheren één sijn; want wi selen met herteliker liefden in hem vervlieten en̄ mit hem ons selven ontvlieten in die ewighe bliscap Gods. En̄ daer is die minne die God ghebiet uut al onser herten, volbracht en̄ volmaeet.