XXIII. De amoris quadruplici ratione

Dese ghebenedide werke die ons heylich en̄ salich maken, die werden ghewracht en̄ volbraeht in viere wisen, die in Gode beghinnen, ende die wi met sijnre hulpen volbringhen; die altoes vernuwen ende beghinnen, en̄ ewich bliven sonder einde. En̄ dit sijn vier wisen van minnen, die ons gheboden sijn en̄ gheraden. Die moeten wi oefenen en̄ pleghen met sijnre ghenaden; want tusscen ons en̄ Gode en is anders niet dan minnen pleghen, dat is gheven en̄ nemen: dat doet die minne ghestadich wesen. Minne maect ons Gode ghelijc, ende één met hem in minnen; niet dat wi God werden moghen ofte hem ghelijc in machte ofte in wijsheden, in kennen, in minnen en̄ in al dat hi is in sijnre naturen: noch oec die siele ons Heren Jhesu Christi¹; en̄ al dat ghescapen is, blijft beneden Gode en̄ minre dan God. En̄ hi hevet ons gheboden en̄ gheleert dat wi minne oeſenen in vier wisen, daer hi sprect: ‘Hoor, Israël, dijn God is een. Dien saltu minnen uut al dijnre herten, uut al dijnre sielen, uut al dinen crachten en̄ uut al dijnre ghedachten².’ Dit sijn vier wisen van ewigher minnen, daer wi inne moghen bekennen wat ons God gheeft, en̄ wat wi hem weder sculdich sijn met allen rechte, selen wi behouden sijn.