Skip to the text

XVIII. De quibusdam pestiferis haereticis, et eorum errore quadruplici

Nu verstaet my rechte, dies is groot noot. Men vint selke verkeerde dolende menschen, die noch scouwende noch werkende leven en hebben, nochtan wanense sijn die wijste en̄ die heylichste van alder werelt: en̄ dat sijn die ledich en̄ onverbeelt sijn van allen dinghen, ende in bloter naturen, sonder gracien en̄ sonder doechde, inkeren boven redene in hare eyghen wesen. Daer vindense ledicheit, raste ende onghebeelde bloetheit: en̄ dat is dat hoechste der naturen1, daermen sonder gracie en̄ doechde toe comen mach. Mer want si niet en sijn ghedoept inden gheeste ons Heren en̄ in gherechter caritaten, soe en moghen si Gode noch sien noch vinden, noch sijn gloriose rike in haren wesene; maer si vinden haer eyghen wesen, ene onghebeelde ghestilde ledicheit2: en̄ daer dunct hem dat si ewich salich sijn. Siet, hier ute comen vier wisen van onghelove en̄ van dolinghen, en̄ van alle der quaetheit diermen pleghen mach in deser werelt.

Die ierste quade wise3 is jeghen den heylighen Gheest en̄ jeghen sine ghenadicheit. Die andere wise is jeghen onsen hemelschen Vader en̄ sine moghentheit. Die derde wise is jeghen onsen Here Jhesum Christum en̄ jeghen sine werdighe menscheit. Die vierde wise is contrarie Gode en̄ alle der heyligher kerstenheit.

Footnotes

  1. F. daer nature. G. daer naturen, kwalyk. Sur. Et hoc naturae supremum est. ↩

  2. Sur. sed propriam suam essentiam, tranquillum quoddam et imaginum expers ocium reperiunt. ↩

  3. Primum genus, zegt Surius. ↩

Chapter 18 of 84