XXVII. De quarta Deum amandi ratione

Hier na volcht dat vierde punt hoe wi Gode selen minnen nut al onser ghedachten. Nu verstaet ghelikerwijs dat onse redelike siele heeft drie crachten met ondersceide¹, daer wi mede oefenen ynnich leven en̄ alle doghede. En̄ alse wi die crachte uut minnen in enicheit ons gheestes, daer vinden wi in ons² ghestilde minne, en̄ ons met Gode gheenicht met minnen in minnen; want boven ons blote ghedachte en is anders niet dan die ewighe minne, die God selve is. En̄ hier omme moeten wi onse ghedachte ende onsen gheest uut minnen, selen wi ons met Gode in eenheit van minnen vinden; en̄ al ghevoelen wi ons boven ons selven eenheit met Gode in minnen, wi bliven ewelie een ander van Gode in onsen gheest en̄ in onser ghedachten. En̄ tusschen eenheit met Gode, en̄ anderheit die wi selven sijn, soe levet onse ewighe uut minnen³, daer onse salicheit in gheleecht; want die gheest Gods eyscht onsen gheeste dat wi ons uut minnen in hem, en̄ onse gheest wilt hem selven laten en̄ één minne sijn met Gode; maer uut minnen, en̄ anderheit tusscen ons en̄ Gode, dat sijn ewighe werke; die en connen wi niet verdriven: en̄ hier omme moeten wy ewelic in ons selven ghescapen creaturen bliven. Wi selen ons uut minnen inden heylighen Gheest, die ons ewelic ghemint hevet; en̄ wi selen ons uut gheven in onsen hemelscen Vader, die ons in onsen beghinne ghescapen hevet; en̄ wi selen ons uut leven in die ewighe wijsheit Gods⁴, daer wi, sonder beghinne, ewelic inne ghebeelt sijn. En̄ overmits dese drie punten, soe hebben wi een uutvlieten uut ons selven, en̄ invloyen in Gode, en̄ wedervloyen in ons selven: en̄ dese werke vernuwen altoes sonder onderlaet. En̄ altoes bliven wi een ander van Gode in onse ghescapenheit; want onse blote ghedachte is een ghescapen beclde Gods, en̄ in onsen inkere vinden wi altoes ondersceyt en̄ anderheit tusseen ons en̄ Gode, sonder allene daer wi ontgheest sijn in minnen: daer verliesen wi ondersceit tusscen onse minne ende Gods minne; daer en ghevoelen wi anders niet dan die minne Gods allene. Maer inden werken, daer wi ons uut minnen in Gode, daer verstaen wi en̄ ghevoelen anderheit en̄ ondersceit tusscen onse minne ende Gods minne. En̄ en ware des niet, soe verginghe alle were en̄ oefeninghe van minnen tusscen ons en̄ Gode, ende soe en waren wi noch heylich noch salich.

Nu heeft ons God ghemaect te sinen beelde en̄ tot sinen ghelike; en̄ alse wi den sonden sterven, en̄ ons selfs vertien en̄ onser eyghenheit in dien wille Gods, dan sijn wi Gode ghelike, en̄ hebbelic te wassene en̄ te toenemene altoes in mere ghelijcheit, ende tusscen ons en̄ God en is gheen ander middel dan sine gracie en̄ onse goede werke: en̄ alsoe behaghet ons God en̄ wi behaghen hem weder; en̄ onderlinghe behaghen tusscen ons en̄ Gode, dat is ghewarighe oefeninghe van minnen, en̄ met hem werken wi alle onse doechden en̄ alle onse goede werken, en̄ sonder hem en vermoghen wi niet goedes; en̄ jeghen onsen wille en̄ sonder onse toedoen, soe en moghen wi Gode niet gheliken, noch hi en mach ons noch heylich noch salich maken. En̄ hier omme moghen wi gaerne ons Gode gheliken in dogheden en̄ in ongheveinsder caritaten⁵: soe levet God in ons en̄ wi in hem; en̄ onse redelike siele, met allen haren crachten, die wert vervult met gracien en̄ met allen gheesteliken gaven. En̄ aldus bliven wi altoes rike van doechden, en̄ Gode ghelike in sijn ewighe behaghen, en̄, boven ghelijc, hem gheenicht in minnen sonder vertraghen.