XVII. Qui sint boni Christiani, quinam condemnentur; et brevis descriptio triplicis vitae, puta actuosae, contemplativae et communis

Die ewighe wijsheit Gods, Jhesus Christus, God ende mensche, hevet ons gheleert in sinte Matheus Ewangelie, en̄ sprect aldus: ‘Soe waer twee oft ‧iij‧ vergadert sijn in minen name, daer bin ic midden in hem¹.’

Nu sijn alle goede kerstine menschen vergadert in één ghelove, in die wet der Ewangelien en̄ der gheboden Gods, in enen wille, in ene minne, in gracien, in doechden en̄ in die ere Gods, en̄ in dat ghewarige leven ons Heren Jhesu Christi. Mer die ghene die onghelovich sijn in enighen punte, ofte twivelen, ofte contrarie houden den ghemeinen ghelove der heyligher Kerstenheit, die sijn alle verdoemt; en̄ alle die in dootsonden leven, en̄ onghehoirsam sijn haren prelaten en̄ der heyligher Kerken in goeder ghewoenheit en̄ in goeder oeſeninghen, dese sijn alle ghesceden en̄ ghedeelt in menichfoudighen sonden en̄ quaetheit, en̄ si sijn van Gode verworpen en̄ versmaet, en̄ van alle sinen heylighen: ist dat si daer in bliven en̄ sterven, soe is die duvel haer here, en̄ si behoren ten helschen viere.

Nu verstaet my te rechte, en̄ merct dat ic u segghen sal met groten crnste, dies u noot is, wildi Gode leven in ghewaricheden, sonder gheestelike dolinghe. Alle die goede menschen die verlicht sijn metter gracien Gods, in haren inkere boven redene in hare eyghen wesen, daer vinden si dat rike Gods in hem, en̄ Gode in sinen rike. En̄ dit heet een scouwende leven, dat ons vanden gheeste ons Heren gheeyscht en̄ gheraden is. En̄ in onsen uutkere, pleghen wi onser sinne in doechden, en̄ in goeden werken, na besceydenheden en̄ in ongheveinsder caritaten. En̄ dit heet een werkende leven, dat ons gheboden is, en̄ dies ons allen noot is, selen wi behouden sijn: mer werken en̄ scouwen beide, wel gheordent in enen mensche, dat is een salich heylich leven.