XI. De altero verae contemplationis modo

Hier na volghet die andere wise in een scouwende leven. Die menschen die verhaven sijn in eenvoudighe puerheit haers gheests, overmits minne en̄ weerdicheit die si te Gode draghen, die staen met onghedecten bloten aensichten voir die yeghenwoirdicheit Gods. En̄ uut den aenschine des Vaders scinet een eenvoldich licht in dat aenscijn der bloter onghebeelder ghedachten, die verhaven is boven sin, boven beelden, boven redene en̄ sonder redene, in verhavene puerheit van gheeste.

Dit licht en is niet God, mer het is een middel tusscen die siende ghedachte en̄ Gode. Dit licht is gheheeten een blic Gods, ofte die gheest des Vaders¹. In desen lichte vertoent hem God eenvoudigher wijs, niet na ondersceede noch na wise sijnre personen², mer in bloetheit sijnre naturen en̄ sijnre substancien. En̄ in desen lichte sprect de gheest des Vaders in die verhavene, blote, onghebeelde ghedachte: ‘Siet my ane, alse ic u sie.’ Al te hants³ ontpluken⁴ die simpele eenvoudighe oghen, overmits dat inghestorte eenvoudighe licht des Vaders, en̄ si sien ane des Vaders aenschijn, dat is die substancie ofte die nature Gods, in enen eenvoldighen ghesichte, boven redene ende sonder ghemerc⁵.

Dit licht en̄ dit vertoenen Gods gheeft den scouwenden gheesten een warachtich weten dat si Gode sien, alsoe menne hier sien mach, in desen sterfeliken state. Op dat ghi my wel verstaen moghet, soe wil ic hier af toenen een senlic ghelike. Wanneer dat ghi staet in claren schine der sonnen, ende ghi u oghen keert van allen verwen, van allen ghemerke en̄ allen ondersceyde, en̄ van allen dinghen die die sonne bescijnt⁶: eest dat ghi dan eenvoudigher wijs met uwen ghesichte volghet den lichte en̄ den rayen die uut der sonnen schinen, soe werdi gheleyt in dat selve dat die sonne is⁷. Alsoe gheliker wijs, eest dat ghi volghet den blickenden rayen, die schinen uut den aenschine Gods in uwe eenvoudighe ghesichte, si selen u leyden inden oirspronc uwer ghescapenheit: daer en vindi anders niet dan God alleene.