Skip to the text

XXV. De altera Deum amandi ratione

Hier na volcht dat ander punt, dat is dat wi Gode selen minnen uut al onser sielen; want die Vader, metten Sone, hevet ons ghegeven den heylighen Gheest, dat is hare beyder minne; en̄ die heylighe Gheest gheeft ons hem selven en̄ alle sine gaven. Die heylighe Gheest, dat is die minne Gods, die eyscht ons minne en̄ anders niet; maer die uutvloyende gaven eyschen ons doechde van binnen, en̄ goede werken van buten naden liefsten wille Gods. En̄ aldus moeten wi ghehoirsam sijn sijnre ewigher minnen met ewigher weder minnene. En̄ wi moeten sinen vrien wille en̄ sinen vrien gaven vri willens ghehoirsam sijn van buten en̄ van binnen, in doechden ende in goeden werken, alsoe dat wi werken moghen vrilic al dat hi ghebiedt, ende gedoghen sonder weder wille al dat hi op ons ghestadet. Daer staen wy vaste, alse wi anders niet ghewillen en connen noch en moghen dan God wilt. Dan gheliken wi onsen lieven Here Jhesu Christo, die wrachte en̄ ghedoechde sijns Vaders wille tote in die bittere doot. En̄ daer omme is sijn siele en sijn name glorioes boven allen creaturen, want hi leefde en̄ sterf1 inden liefsten wille Gods: hi was der minnen ghenoech uut al sijnre sielen2.

Nu is ons gheboden dat wi selen minnen uut al onser sielen. Hier omme selen wi onse levende siele verheffen boven onse sinlike leven, daer onse siele gheest is; daer selen wi ons selfs vertien en̄ alle dies dat ongheoirdent is. En̄ dan hebben wi onse siele in onse hande en̄ in onse macht; en̄ alsoe moghen wi inkeren en̄ eleven in minnen aen minne, en̄ uut al onser sielen vlieten met minnen in die ewighe minne, daer wi uut gheboren sijn. Daer selen wi mit minnen in minnen wonen, want God is die minne: die woent in minnen, hy woent in Gode en̄ God in hem, sprect Sinte Jan3. En̄ onse siele sal, sonder onderlaet, uutvlieten met minnen in die ewighe minne, en̄ altoes ghebreken en̄ vernuwen in weder minnen: en̄ dat is ewich leven. En̄ alsoe wert si mit Gode een levende minne, en̄ en weet gheen ondersceet in eenvoudicheit der minnen tusscen minnen en ghemint sijn. Want daer si woent in minnen, is si haers selves ledich en̄ al haerre werke; want si is minne in Gode boven haer selven en̄ boven al hare werke. Siet, aldus seldi Gode minnen uut al uwer sielen: en̄ dit is dat ander punt van minnen.

Footnotes

  1. F, G. starf. Sterf voor starf, namelyk het imperfectum met de vokael van het praesens, is zeer gebruikelyk. ↩

  2. Sur. amorique ex tota anima sua fecit satis. ↩

  3. Vglk. I Joann. 4, 16. ↩

Chapter 25 of 84