Distinctio XX

3. Item, nullus potest plura omnipotente; sed Verbum Dei est omnipotens, sicut dicitur Sapientiae decimo octavo: Omnipotens sermo tuus, Domine etc. Maior patet, quia qui omne dicit nihil excipit.

plura; sed Filius potest infinita, quia non potest tot, quin plura: ergo Pater non potest plura quam Filius, pari ratione nec quam Spiritus sanctus. CoNTRA: I. Quanto producta sunt magis distantia, tanto potentia producens est latior sive amplior; sed potentia Patris se extendit ad creatum et increatum, potentia Filii ad creatum tantum, et magis distat creatum et increatum quam creata solum: ergo etc.

2. Item, Filius Dei et creatura sunt aliud et aliud, quia creatura est quid creatum, sed Filius est essentia increata; ergo si Filius et creatura sunt aliud et aliud, ergo plura: ergo potentia, quae potest in Filium et creaturam, potentior est, quam quae potest in creaturam tantum, sive potens est in plura; sed potentia Patris est talis: ergo etc.

3. Item, tantum vel aeque magnum vel maius est producere personam aequalem, sicut creaturam; sed Pater potest sine Filio producere personam, ergo etproducere creaturam: ergo videtur, quod potentia in Patre se extendat ad plura.

4. Item, quamvis Spiritus sanctus et Filius non sint aliquid plus, tamen plures sunt quam Filius solus: ergo cum in Patre potentia possit in productionem utriusque, in Filio in alteram tantum, in plures potest potentia in Patre quam in Filio: ergo extensione possibilium est maior. Potentm essentialis in tlminis personis est aequalis quantum ad extensionem possibilmm.

Respondeo: Dicendum, quod loquendo de potentia essentiali, quae est respectu actus essentialis sive productionis, ad nihil se extendit in Patre, ad quod pariter non extendat se in Filio. Et ideo, quia aequanctmn, quae omnino reniovenda est a Deo, sed de potentia, concedendum est sine calumnia, quod Pater et Filius aequaliter sunt potentes quantum ad extensionem possibilium.

1. Ad illud ergo quod obiicitur in contrarium, quod latior est potentia, quae potest in magis distantia; dicendum, quod istud verum est de potentia eodem modo dicta et quantum ad consimilem modum producendi; sed Patrem posse producere quid creatum est potentiae essentialis et operis creationis; Patrem vero posse producere Filium est potentiae ut in persona et generationis; ideo ratio illa non valet.

2. Ad illud quod obiicitur, quod creatura et Filius sunt plura; dicendum, quod verum est, quod sunt plura, et tamen non sunt plura producta. Quamvis enim Filius sit aliud quam creatura, tamen non est aliud productum. Filius enim est essentia et natura, sed tamen non est essenlia vel natura producta, quia producere Filium non est producere aliquid, sed aliquem. Et ideo non sequitur, quod producere Filium et creaturam sit posse producere plura quam producere alterum.

3. Ad illud quod obiicitur, quod producit personam sine Filio; dicendum, quod non est simile; quia cum producere creaturam sit producere essentiam, tam productio quam potentia est essentialis; et quia essentia est indivisa in Patre et Filio, ideo et potentia et actio, proinde et productio illa. Quia vero producere Filium est producere personam, ideo productio illa et potentia dicit quid personale; et quoniam Pater et Filius non conveniunt in persona, sed in essentia, ideo patet etc.

4. Ad illud quod obiicitur, quod Filius et Spiritus sanctus sunt plures etc; dicendum, quod verum est, quod potest etiam in plures, sed quantum ad hoc non attenditur aequalitas vel inaequalitas, ut visum est. extensive sive quoad numerum obiectorum causabilium, vel

di-inis eadem est subslantia. In homino autem non est sic; non

Ulrum iii divinis personis sit Secundo quaeritur, utrum in divinis sit aequalitas quantum ad intensionem potentiae. Et quod sic, ostenditur hoc modo.

1. Nihil estpotentius sua virtute; sed Christus Dei virtus: ergo Pater non est potentior Filio; similiter pari ratione nec Filius Spiritu sancto.

2. Item, substantiae aeque nobilis aeque nobilis et excellens est potentia; sed substantia est aeque nobilis in Filio ut in Patre, ergo et potentia aeque nobilis: ergo nihil potentius potest Pater quam Filius.

3. Item, ea potentia, qua potest quis supra inflnitam et summam distantiam, nihil est potentius; sed potentia Verbi potest supra infinitam et summam distantiam, quae est inter ens et non ens, quia oninia per ipsum facta sunt: ergo etc.

4. Ilem, ea potentia, cui nihil potest resistere nec aliquid potest eam retardare, nihil est potentius; sed potentiam Fihi nihil potest retardare nec aliquid potest ei resistere, quia subito facit et libere, Psalmus: Dixit et facta sunl: ergo etc. hio q. 4. — Dionys. Carth., hic q. 1. — Biel, liic q. unic. quanlum ad inlensionein polentiae.

CoNTitA: 1. Potentior est potentia in eo solum potest agere, quam in eo qui= agere et pati; sed in Patre est solum agere, in Filio agere etpati: ergo etc.

2. Item, potentius aliquid potesl quod est primum principium, quam quod non est primum, quia «omnis causa primaria plus influit quam secimda"»; sed Pater est primum principium: ergo unum et idem potentius potest Pater quam Filius.

3. Item, potentius potest qui habet potentiam a se, quam qui ab alio; qui enim aliquid a se habet multo melius habet, quam qui ab alio accipit: ergo cum Filius habeat posse a Patre, Pater autem per se et a se, ergo etc.

4. Item, plus potest ahquis, qui potest et per se et per alium, quam qui tantum per se; sed Pater potest operari per Filium, Spiritus sanctus non potest per Filium, nec etiam ipse Filius proprie loquendo: ergo etc. dil est, e contra plurcs codd. ul STV cum ed. I omiltunt agere et.

Potenlia iif, divinis persoim esl aeque iiitensa.

Respondeo: Dicendum, quod potentia in Patre. et Filio est aeque intensa, quia in utroque summa est et aeque nobilis, quia in utroque una per naturam non degenerans — similiter et in Spiritu sancto — et lioc, loquendo de Filio secundum divinam iiaturam, secundum quam est aequalis Patri.

1. Ad illud ergo quod obiicitur, quod Filius potest pati; dicendum, quod istud- non est secundum potentiam divinam, sed secundum infirmitatem humanam; et secundum illam inferior est Patre et minus potens; secundum autem divinam non potest pati, sicut nec Pater.

2. Ad illud quod secundo obiicitur, quod primum principium magis potest; dicendum, quod.primum el principium aut solum dicit ordinem, aut subslanliatmn differentiam. Si solum ordinem, cum ununi et idem sit utrobique, non est potentius hic quam ibi. Si autem differentiam substantialem cum ordine, sic verum est, quod potentius est primum quam secundum, quia secundum addit aliquid

Consequenter est quaestio secundo loco de secundo articulo, scilicet utrum in divinis sit ordo. Et circa hoc quaeruntur duo. magis reddit liraitatum, et ita ininus potens.

3. Ad illud quod obiicitur tertio, iam solutum sic verum est, quia cum habeat ab alio per essentiam, non habet essentialiter, sed participatione; sed quando habet ab alio persoiialiter, eodem tamen essentialiter, tunc habet aeque nobiliter, quia totaliter et essentialiter. Unde loannis quinto: Sicut Pater habet vitam in semetipso, sic dedit Filio etc.

i. Ad illud quod obiicitur quarto, quod Pater potest per se et per alium; dicendum, quod posse per alium est dupliciter: aut per aliam causam inferiorem simul agentem, aut per aliam joerimam. Primo modo potentius est posse per se et per alium, quam per se tantum; quia posse per alium dicit dominium, et ita potestatem; sed posse per alium uf per personam consubstantialem non dicit dominium, sed tantum auctoritatem. Auctoritas autem non dicit majoritatem, sed solum dicit originem, sicut posse ab alio et non ab alio non dicit minoritalem in potentia, sed solum subauctoritatem et originem; et sic intelligendum in proposito de posse per alium et non posse per alium. secundum quod magis descendunt, mii

Primo quaeritur, utrum ordo sit ibi nendus.

Secundo, utrum ordo naturae.

s Vers. 26, in quo textu Vulgata cum Vat. post dedit

Qtiod in divinis slt ordo, ostenditur:

1. [rimo per Augustinum contra Maximinum: « Cum dicitur ['ilius a Patre, non signiflcatur inaequalitas substantiae, sed ordo naturae».

2. Item, hoc videtur auctoritate Ecclesiae, quia Ecclesia nominationem Trinitatis exprimit ordinate. Dicitur enim in nomine ['atris et Filii et Spiritus sancti, et liic ordo nunquam mutatur: ergo etc.

3. [teni. principiuni dicit rationem ordinis. c( Prinium eniin et principium, dicit Pliilosoplnis, idem dico»; sed in divinis Pater est principium Filii, ergo primus. Sed ubi hoc, ibi ordo: ergo etc.

4. [tem, ordo dicit rationem completi esse et boni — «esse enim, ut dicit Boethius, est quod ordinein retinel servatque naturam »; similiter et bonum — sed in divinis perfectissime est ratio esse et boni: ergo est ibi ratio ordinis.

:j. Item, ubicumque sunt plures, inter quos non est ordo, sunt inordinati; sed in divinis personis est pluralitas: ergo si non est ibi ordo, est inordinatio et confusio; sed inordinatio et confusio repugnat divinis; ergo est ibi ordo.

Contra: 1. Eusebius: « In divinis est nume- -ns, sed non ordo ».

2. Iteni, lioc ipsum videtur ex ratione ordinis..Augustinus de civitate Dei: « Ordo est parium dispariumque sua unicuique tribuens loca dispositio »; sed in divinis non est distinctio locorum: ergo etc.

3. Item, ordo contrariatur «mmitoft, ergo ubi est ordo, non est omnimoda simultas; sed ubi non est omnimoda simultas, non est perfecta aequalitas: ergo cum in divinis sit omnimoda et perfecta aequahtas, nullus est ibi ordo.

4. (tem, si ordo est in divinis, aut est quid essentiale, aut notionale. Non essentkile, quia ubi ordo, ibi distinctio; in divinis autem non est distinctio secundum essentiam: ergo etc. Nec quid notionale, quoniam idem est notio et proprietas, sed ordo nullius personae est proprietas: ergo etc.

5. [tem, ubi est ordo, ibi est dependentia et inclinatio; nihil enim ordinatur ad aliquid, nisi ad illud habeat inclinationem; in divinis autem nulla est dependentia: ergo ibi nullus omnino ordo.

G. [tem, ordo praesupponit numerum; sed in divinis non cadit differentia secundum mimerum, ut ostensum est supra: ergo nec ordo.

c 0 N c L u S 1 0. Ordo ponendus est in divinis, sed solummodo ordo secundum originem.

Respondeo: Dicenduni, quod triplex est scilicet secundum positionem, secundum antecessionem et secundum originem.

,Ordo secundum positionem dicitur aliquorum, quorum unum est superius, aliud inferius. Et hoc potest esse dupliciter: vel in loco, vel in dignitate. Et hic ordo non cadit in divinis, sicut ostendit prima ratio sumla ab Eusebio, et secunda sumta ab Augustino, sicut patet.

Ordo vero secunduin antecessionem dicitur esse eorum, quorum unum prius est, alterum vero posterius; et hoc dicitur dupliciter: aut quia antecedit duratione sive tempore, aut prius naturali intelligentia sive cognitione. Et hic ordo non est in divinis, sicut probat ratio tertia, quia hic ordo tollit aequalitatem et simultatem. quorum utrumque perfecte est in divinis.

Ordo autem secundum originem sive secundum emanationem est producentis ad productum. Et iste ordo est in divinis, quia ibi est ordo principii et

neni esse in divinis probant rationes primae.

4. Quod obiicitur quarto, quod ordo non est quid ad notionale nec essentiale; dicendum, quod est nolionale; sed notionem contingit dupliciter signiflcare: aut sub propri.a ratione, ut cum dicitur generatio; aut sub coHMiMHu ratione, communitate, inquam, rationis, ut cum dicitur ordo-, notio, proprietas — sicut individuum est communis intentio — et sub hac communitate non distinguit, tamen in suis inferioribus distinctionem supponit.

5. Ad illud quod obiicitur: ubi est ordo, ibi dependentia; dicendum, quod ordo importat habitudinem, et quia habitudo in creaturis ratione imperfectionis dicit dependentiam, ideo in creaturis importat dependentiam; in divinis autem habitudo sohmi ponit

Secundo quaeritur, utrum in divinis sit ordo naturae. Et quod sic, videtur:

1. Per Augustinum, qui dicit in littera, quod « cum dicJtur Filius a Patre, non dicitur inaequalitas substantiae, sed ordo naturae ».

2. Item, ubi est naturalis origo, ibi est naturalis ordo: sed in divinis est naturahs origo, ergo et naturalis ordo: ergo est ibi ordo naturae.

3. Item, ubi est causa et effectus. ibi est prius et posterius; sed ubicumque hoc, ibi est ordo naturae: ergo cum in divinis contingat reperire causam et tiam el inchnationem: ideo elc.

4. Ad illud quod ultimo obiicitur, quod ordo praesupponit numerum; dicendum, quod sicut in divinis numerus distrahit a ratione numeri, quia ibi est distinctio liypostasum tantum, ita ordo a ratione ordinis simpliciter, quia. quamvis ibi sit ordo, non tamen est ibi antecessio. sed sohim originis emanatio.

Vel ahter dicendum, quod non semper prae-> supponit distinctionem secundum numerum, nisi inleUigatur de ordine locah sive secundum positionem. Nam ordo secundum naturam et secundum naturalem inteUigentiam attenditur inter superius et inferius. inter quae non cadit numerus. Et ila patet illud. effectum, sicut dicit Chrysostomus super principium ad Hebraeos, et Damascenus primo hbro, capitulo octavo: «Pater est causa Filii», patet elc.

CoNTRA: 1. Cuiuscumque est ordo, ipsum ordmatur: ergo si m divmis est ordo naturae, natura ordinatur; sed quod ordinatur distinguitur et numeratur: ergo in divinis natura distinguitur et numeratur; sed hoc falsum: ergo etc.

-2. Item, in divinis idem est natura et essentia, quia natura nomen est essentiale; sed in divinis nullo modo ponitur ordo essentiae: ergo nec naturae.

rius, ergo si in divinis est oi'do naturae, ibi est prius et posterius secundum naturam; sed Iwc nullo modo recipitur: ergo nec ordo naturae. Quod auteni in divinis non sit prius et posterius secundum naturam, ostenditur sic: « Relativa sunt simul natura - », ergo later et Filius, secundum quod Pater et Filius, simul sunt natura; sed Paler secundum id quod est et secundum quod est Pater, simul est natura, quia relationes in divinis non sunt advenientes, nec tantum sunt ratio referendi, sed etiam existendi: ergo Pater et Filius secundum suas hypostases simul sunt natura, ergo non est ibi ordo naturae.

4. Item, in causis creatis videmus gradus, quod quanto substantia creala cilius potest, velocius operatur; unde quaedam operantur in tempore, quaedam repente, quaedam subito; et illa causa, quae operatur subito, aliquando non praecedit tempore, sed natura. Si ergo Deus producit Filium secundum omnem nobilitatem et virtutem suae potentiae, el virtus suae potentiae infinitae maior est quam fmitae: ergo non tantum simul duratione, sed eliam simul natura producit: ergo non est ibi ordo naturae.

5. Item, videmus in cognoscibilibus, quod quaedam habent sui cognitionem et cogitationem investigando et posterius tempore — et loquor de actuali, non de habituali — ut anima humana; et quaedam simul duratione, ut Angelus: ergo si Dei cognitio et dictio sive locutio non est accidens, sed multo nobilior et virtuosior quam oninis creatura, habet verbum intelligentiae, non tantum simul duratione, sed etiam natura: ergo etc.

Jn (livinis recle dicitur esse ordo nalurae, id est ordo naturalis originis.

Respondeo: Dicendum, quod ordo dicitur esse alicuius dupliciter: aut sicut ordinati, aut sicut rationis ordinandi. Ordo in divinis sicut ordinati dicitur personae Patris vel Fihi vel Spiritus sancti; sicut rationis ordinandi dicitur naturae. Natura enim dicit vim productivam, secundum quod dicit Philosophus, quod « est vis insita rebus ex similibus similia procreans ». In divinis autem est ordo secundum productionem, ideo dicitur ibi ordo naturae, id est naturalis originis. Unde genitivus ille non construitur subiective, sicut cum dicitur albedo Petri, sed ex vi declaratimiis essentiae, utcumdicitur albedo claritatis vel homo auctoritatis. Kt ideo resolvitur in duos, ut sit sensus: ordo naturae, id est naturalis originis.

1. Ex hoc patet primum quod obiicit, quia obiicit, ac si diceretur ordo esse naturae ut rei ordinatae. Patet etiam secundum, quia essentia dicitur in absolutione omnimoda, non ut alterius principium; natura vero dicit ut alterius principium, unde dicit comparationem ad productionem sive emanationem naturalem.

Unde ulterius attendendum, quod ordo dum naturalem originem in his inferioribus duo dicit, scilicet emanationem et antecessionem. Et ratio huius est, quia emanatio in his inferioribus ponit diversitatem substantialem. Unde omne quod emanat in his inferioribus, est etfectus, et quod producit est causa; et ideo dicitur causa, cuius esse sequitur aliud; et

divinis autem est emanatio, ad quam non consequitur essentiae diversitas vel naturae, ideo nec prius nec posterius natura, sed simul natura. Et ideo in divinis non recipitur ratio causae vel effectus secundum Latinos, sed nomen prmcipii, quamvis Graeci, extenso nomine, utantur nomine causae pro 2. nomine principii. Et ideo in divinis est ordo naturae, non quo alter sit posterior altero, sed quo alter ex altero. Et hoc est quod dicit Augustinus in littera.

3. Et ex lioc patet, quod tertio obiicitur; quamenim in creaturis ordo ponat posterioritatem naturae, non tamen in Deo. Et ideo quamvis non

nitivi, quae est fundamentum responsionis, vide p. 374 nota 12.

In parte ista sunt dubitationes circa litteram, et primo dubitatur de prima ratione, quam ponit Magister: Omnia quae habel Pater, habet Filius: ergo quanlam potentiam habel Pater, habet Filius. Istud argumentum non videtur valere, quia mutatur quid in quanlum: nam (nnnia distribuit pro substantia, quantum autem dicit quantitatem.

Respondeo: Dicendum, quod quamvis taiis modus arguendi non valeret, si differret quantitas et substantia, tamen ubi idem est, omnimodam habet ibi ordo.

Ex liis patent obiecta ad utramque partem. Concedendum est ergo, quod aliquo modo reperitur in divinis ordo naturae, sicut ostendunt primae rationes; tertia tamen deficit, quia nomen causae non reperitur in divinis secundum Latinos proprie.

Quod obiicitur ad oppositum patet, quia ordo non est naturae ut rei ordinatae.

2. Patet etiam quod obiicitur de divina essentia, quia est nomen absolutum nec importat rationem originis.

S. Ultimum patet, quia non est ibi ordo naturae, quo alter prior altero, sed quo alter ex altero.

II. In re principali omnes coneniunt; lamen Scot. (I. c.) necessitatem; et quia hoc est in divinis, ideo argumentum bonum est.

Posset tamen dici, quod praedictum argumentum in qualibet materia est bonum. Habere enim non dicitur aliquis solum substantialia, sed etiam proprietates: ergo sequitur, cum omnia distribuat pro omnibus habitis, quod habeat etiam proprietates: ergo cum nullam potentiam habeat unus, quam non iiabeat alter, ergo nihil potest unus, quod non potest alter: ergo si unus omnipotens est, et alter; et ita patet, quod hic non est figura dictionis, quia omnia distribuit hic pro rebus omnium generum

Item quaeritur de hoc (luod dicit: Non polesl qui accepit inaequalis esse ei qiU dedit. Videluienim dicere falsum, quia si lioc, cum omnis creatura sit accipiens, nulla esset inaequalis Deo; sed lioc falsum: ergo et primum.

Respondeo: Dicendum, quod.ugustinus non loquitur generaliter - de quolibet accipiente sive de quolibet niodo, sed de eo qui accipit omnia; et tnlis accipiens non potest esse inaeqnalis.

DlB. III.

Item quaeritur de alia ralione: S« non potuil, crfjo fuit inipotens. Vitletnr enim male arguere, iiuia similiter posset argui de Filio et Spiritu sancto: si non potuit Filiuin aequalem producere: ergo etc.

Respondeo: Dicendum ad hoc, quod non competit generatio nisi hypostasi Patris, sicut alibi tactum est; ideo non valet nec est simile.

DiB. IV.

Item dubitatur de aha parte auctoritatis, quia illud argumentum non videtur valere: Potuit producere aequalem, et non produxit sive genuit: ergo invidus fuit, quia similiter potest argui: potuit istam creaturam facere meliorem, et non fecit: ergo invidit. Si tu dicas, quod invidia considerat semper [larem vel superiorem, sicut dicit Gregorius super illud lob quinto: Parvulum occidit invidia; obiicitur tunc, quia si Filium genuisset minorem, non habuisset ibi locum invidia: ergo videtur quod ista solutio non solvit. Iteni, n creaturis non valet: iste artifex potuit facere istam rem meliorem et non fecit: ergo fuit invidus; quare ergo lenet in Deo?

Respondeo: Dicendum, quod invidia artificis producentis non attenditur in productione rei inaequalis vel minus bonae, nisi ubi res de sui natura exigit producens non potuit, aut invidit, si potuit et non produxit, quia non fecit, ut debuit. Et quoniam fdius, eo ipso quo fdiusest, natus est perfecte imitari, si non genuit fdium in perfecta imitatione, concluditur, quod aut producens impotens fuit, aut invidit. Et ideo patet, quod noii est simile de Creatore et crealura, arca et artifice.

Dun. V.

Item tlubitalur de terlia ratione, (uain facit: Si homo paler potuit gignere filium sibi aequalem, ergo ei Deus, quia illud argmnentum non valet: liomo habet alium hominem sibi aequalem vel habere potest: ergo et Deus similiter; quoniam Deus de sua nobilitate hoc habet, quod nullus potest ei ae(nari; et itn videtur ratio Augustini non valere.

Respondeo: Dicendum, quodsi aequalitas poiieret de necessitate in aequalibus diversitatem in natura, quod tunc non valeret. Sed supposito, quod Deus generet Filium connaturalem sibi, de necessitate sequitur, quodsi homo aequalem genuit, quod Deus multo fortius. Quamvis enim imperfectionis sit aequari diverso in natura, tamen aequari connaturali perfectionis est; alioquin divina natura esset in aliquo imperfecte; quod si hoc est impossibile, patet, etc.

DuB. VI.

Iteni quaeritur de hoc quod dicit, quod quaestio aequalitatis est qualis aut quantus. Vicletur enim dicere falsum, quia quale dicit qualitatem, et secundum eam attenditur similitudo, non aequalitas, quia « proprium est qualitatis secundum eam simile vel dissimile dici ».

Respondeo: Dicendum, quod de qualitate est loqui dupliciter: uno modo, prout dicitur denominans'-; nem exhibent, in qua pauci codd. ut S V loco producentis lcdum hanc attenditur maior et minor nobilitas, et ita melior res dicitur. Et quia « in spirihialibus idem

Quomodo possil dici: solus Pater wl solus Filius vel solus Spirilus sanclus, cuiti sinl inseparabiles. Dictuiu est enim supra, quod tantus esl solus Pater vel solus Filius vel solus Spiritus sanctus, quantum non sunt maius aliquid quani una sola. Ideo quaerit ritus sanctus, et a consortio irocessibilis proprietatis et solus Filius, quia non nlsl ipse ibi Filius est, et solus spectat ad qualitatem, non ex propria ratione nominis, sed ex consequenti, ut visuin est.

Cap. Utrum debeat dici: solus Paler esl Ueus, vel solus

sit nobis solutio quaestionis, ut intelligamus solum Deum sapientem, solum potenlem Patrem et Filium et Spiritum saiictum, qui cst unus el solus Deus».

C.p. III. Quomodo Trinilas dicatur solus Deus, cum ipsa sit ctim spiritibus et animabus sanctis. mabiis sanclis, sed solum dicimus, quia non aliud quam

Supra probavit Magister aequalitatem personaruni; liic, quia in probatione dubias quasdam dixerat rationes propter dictiones exclusivas, movet illas dubitationes et solvit. Et habet haec pars tres partes secundum tria dubia, quae proponit.

Primo enim quaerit de hac locutione: tantus est solus Pater, quantus Pater et Filius, et hoc primo capitulo. alia Deus est. locis occurrit.

Secundo proponit hanc sive quaerit de hac: solus Pater est Deus, et hoc facit secundo capitulo, ibi: Post /laec (juaeritiir, utrum, sicut dicitur solus Pater etc.

Tertio quaerit dehac: Trinitas est solus Deus; et hoc facit tertio capitulo, ibi: Sed iterum quaeritur, quomodo ipsani Trinitatem. Et in qualibet istaruni partium primo movet dubitationem, secundo solvit.