Caput XXXII. Synodus VIII generalis, Constantinopolitana IV, æque ac cæteræ de Romanorum Pontificum judiciis judicat : traditam sibi à Christo, ut et Romanæ Ecclesiæ ligandi ac …
Synodus VIII generalis, Constantinopolitana IV, æque ac cæteræ de Romanorum Pontificum judiciis judicat : traditam sibi à Christo, ut et Romanæ Ecclesiæ ligandi ac solvendi potestatem agnoscit et exercet : post synodi judicium, nulla jam appellatio, nulla alia spes est.
Non est hic prætermittenda generalis synodus octava, constantinopolitana quarta, sub Adriano II summo Pontifice, et Orientis imperatore Basilio, Etsi enim non de fide proprie, tamen agit de re maxima, quæ fidem proxime attineat ; de initio scilicet Photiani schismatis, totam conturbantis Ecclesiam et in ingens incendium erupturi. [83]
Quis Photius fuerit, qua violentia Ignatium constantinopolitanum episcopum, virum sanctissimum, oppresserit et ejus locum invaserit, ut deinde à romanis Pontificibus compressus, condemnatus, anathematizatus fuerit : qua audaciâ adversus Ecclesiam romanam caput erexerit, omnes sciunt. De eo ejusque sectatoribus penitus amovendis quæstio habebatur, totaque adeo synodus in commendanda Sedis apostolicæ auctoritate versatur.
Post lectam, actione iii, et approbatam Adriani II epistolam, actione iv et v, leguntur Nicolai papæ, Adriani antecessoris epistolæ duæ ; et Legati merito contendebant, rem « ex multo tempore esse judicatam, neque à paternis definitionibus posse discedi. » Cæterum, ad tollendam dubitationem omnem, lectis epistolis, synodum rogant : « Placetne vobis sensus iste, an non ? Et si quidem placet, talia sunt nostra et nostræ Sedis : quod si apud vos non fuerint acceptabilia, nos tamen super montem excelsum synodi ascendemus, et exaltabimus in fortitudine vocem nostram, evangelizantes vobis, et consequentiam quæ facta est (id est, rei gestæ seriem processumque juridicum), et ore promulgata est sanctorum Patrum nostrorum à gratia Spiritus sancti... Ad hæc quid dicit sancta synodus ? Sancta et universalis synodus exclamavit : Recipimus omnia, valde quippe sunt discreta et congrua et consona ecclesiasticis regulis.1 » Ita sanctæ synodi accipiunt et sanctæ Sedis decreta, et monita legatorum, facto examine, ratione perspecta.
Aderat sacro cœtui Basilius imperator, ad quem romani Vicarii, memoratis Nicolai I et Adriani II judiciis canonicis, hæc loquuntur : « Sanctissimus Adrianus nos famulos suos direxit in hanc urbem, ad manifestationem veri et justi judicii, in conspectu imperii vestri et sanctæ universalis synodi ; ita ut non habeant vocem repedationis vel appellationis, sed quemadmodum jam judicati sunt et dejecti in sæculum maneant.2 »
En tantum per synodum universalem appellationis sublata spes omnis ; neque à decreto resilire datur, sed fixa et æterna manet [84] sententia. Quid amplius ? Sic se habet ecclesiasticorum judiciorum ratio, non tantum in fidei quæstionibus, sed etiam in iis quæ statum et pacem omnium ecclesiarum spectant.
Footnotes
Chapter 257 of 396