Psalmus XXXVIII. Moralis

PSALMUS XXXVIII. MORALIS.

Ærumnis confectus, insidiante inimico, Saule, ut videtur : summo in vitæ descrimine, ut patet ex vers. 5, et ultimo, linguam continet ; vitæque brevitatem ac vanitatem rerum humanarum agnoscens, in Deo acquiescit.

VERSIO VULGATA.

1. In finem, ipsi Idithun, Canticum David.

2. Dixi : Custodiam vias meas, ut non delinquam in lingua mea.

Posui ori meo custodiam, cum consisteret peccator adversum mo.

3. Obmutui, et humiliatus sum, et silui it bonis, et dolor meus renovatus est.

4. Concaluit cor meum intra me, et in meditatione mea, exardescet ignis.

5. Locutus sum in lingua mea : Notum fac mihi, Domine, finem meum,

Et numerum dierum meorum quis est, ut sciam quid desit mihi.

6. Ecce mensurabiles posuisti dies meos ; et substantia mea, tanquam nihilum ante te. VERSIO S. HIERONYMI.

Pro victoria (a) , Idithun. Psalmus David.

Dixi : Custodiam vias meas, ne peccem in lingua mea : custodiam os meum silentio, donec est impius contra me.

Obmutui silentio, tacui de bono, et dolor meus conturbatus est.

Incaluit cor meum in medio mei, in meditatione mea, incensus sum igne ; locutus sum in lingua mea.

Ostende mihi, Domine, finem meum, et mensuram dierum meorum quæ sit, ut sciam quid mihi desit.

Ecce breves posuisti dies meos, et vita mea, quasi non sit in conspectu tuo ; omnia enim vanitas : 1. Ipsi Idithun, canticum David ; Ambros. lib. I. Offic. cap. vii, n. 23. quem psalmum (hunc scilicet) propheta David sancto Idithun canendum dedit : quod indicio est alios quoque Idithuno inscriptos, vere esse Davidis ; eumque non auctorem, sed cantorem esse ; seu, ut I Par., xxv, 3, prophetam ad canendum. Ita Theodor. et alii Patres ; quanquam si quis contenderit ab ipso Idithuno psalmum compositum in Davidis gratiam, haud magni refert.

2. Posui ori meo custodiam : Hebr. capistrum, ut decet summis in calamitatibus ne impatientia victus, in adversarios, aut etiam in Deum, temere quid effutias.

3. Silui a bonis : abstinui etiam a bonis rebus enarrandis, ne occasionem darem improbis ; quo loco Patres docent sæpe præstare silentium optimis etiam sermonibus.

4. Numerum dierum... ut sciam quantulum desit : nam tot inter ærumnas, mors solatii loco.

5. Mensurabiles : Hier. breves, ad mensuram. Substantia : Hier. vita. Universa

(a) Var. : Victori Idithum, canticum.

Verumtamen universa vanitas, omnis homo vivens.

7. Verumtamen in imagine pertransit homo : sed et frustra conturbatur.

Thesaurizat, et ignorat cui congregabit ea.

8. Et nunc quæ est expectatio mea ? nonne Dominus ? et substantia mea apud te est.

9. Ab omnibus iniquitatibus meis erue me : opprobrium insipienti dedisti me.

10. Obmutui, et non aperui os meum, quoniam tu fecisti, 1 1. Amove a me plagas tuas.

11. A fortitudine manus tuæ, ego defeci in increpationibus : propter iniquitatem corripuisti hominem.

Et tabescere fecisti sicut araneam animam ejus : verumtamen vane conturbatur omnis homo.

13. Exaudi orationem meam, Domine, et deprecationem meam : auribus percipe lacrymas meas.

Ne sileas, quoniam advena ego sum apud te, et peregrinus, sicut omnes patres mei.

14. Remitte mihi, ut refrigerer priusquam abeam, et amplius non ero. omnis homo stans (a) . Semper.

Tantum in imagine ambulat homo, tantum frustra conturbatur : congregat et ignorat cui dimittat (b) ea.

Nunc ergo quid expecto, Domine ? præstolatio mea tu es (c) .

Ab omnibus iniquitatibus (d) meis libera me : opprobrium stulto ne ponas me.

Obmutui, non aperiam (e) os meum, quia tu fecisti.

Tolle a me plagas (f) tuas, a contentione manus tuæ, ego consumptus sum.

In increpationibus pro iniquitate corripuisti virum, et posuisti quasi tineam desiderabilia ejus ; verumtamen vanitas omnis homo. Semper.

Audi orationem meam, Domine, et clamorem meum exaudi : ad lacrymam meam ne obsurdescas, quia advena ego sum apud te, et peregrinus sicut omnes patres mei.

Parce mihi ut rideam antequam vadam, et non subsistam. vanitas : omnia sunt vana, τὰ σύμπαντα, Sept. Omnis homo vivens : etiam et quam maxime, ipse homo.

7. In imagine, ut umbra, ut simulacrum ; nihil veri.

8. Substantia mea apud te est : Hier. præstolatio mea, spes qua nitor.

9. Dedisti me : Hier. ne ponas me.

10. Tabescere fecisti... Hier. posuisti quasi tineam desiderabilia ejus, thesauros ejus. Vane conturbatur : Hier. vanitas, omnis homo.

11. Advena ego sum... sicut omnes patres mei : alludit ad illud sancti Jacob : Dies peregrinationis meæ super terram, Gen. xlvii. 9 ; unde illud : Confitentes quia peregrini et hospites sunt super terram, Hebr., xi, 13.

12. Priusquam abeam, moriar : sic Job, x, 20 : Numquid non paucitas dierum meorum finietur brevi ? dimitte me... antequam vadam, et non revertar, etc.

(a) Var. : Subsistens. — (b) [ Hebr. congregat.] — (c) [ Hebr. ad te est.] — (d) Erroribus. — (e) Aperui. — (f) [ Hebr. lepras.]