Articulus 15
Contra reliquos hujus capituli errores.
RECITATUR in isto capitulo, quomodo filii Israel postulaverunt regem a Propheta; et alia quædam de rege eis divinitus assignato, hic recitantur. Sed valde discordat recitatio ista a sacra historia Scripturæ canonicæ ac divinæ.
Primo itaque hic dicitur: Hic populus Israel a Propheta suo, videlicet Samuele, regem postulavit, prout primo Regum describitur. Ille, videlicet Samuel propheta, respondit:1 Vos regem postulantes, certamen forsan, si præceperimus, non agetis. Illi filii Israel responderunt: Nos e domibus nostris ac populo propulsi quomodo pro Dei nomine non pugnabimus? Bellum tamen injunctum omnes, præter admodum paucos, recusabant. Istud contrariatur præfatæ divinæ Scripturæ. Nam postquam filii Israel petierunt regem a Samuele, et Samuel eis, Deo jubente, assignasset Saulem in regem, Naas rex Ammonitarum ascendit contra habitatores Jabes Galaad, qui erant de numero filiorum Israel.2 Tunc, jubente Saule, totus populus Israel, quasi vir unus, id est concorditer cum Saule ac Samuele, processit ad bellum contra Naas præfatum, atque prævaluit, ut primo Regum scribitur.3 Ex tunc cœpit Saul pugnare contra omnes gentes quæ in circuitu suo erant; et quocumque se vertebat, prævaluit, adjuvante eum concorditer populo suo, ut legitur primo Regum.4 Postmodum, Deo jubente, filii Israel unanimiter processerunt cum rege suo Saule ad pugnam contra Amalec, et obtinuerunt triumphum, ut in eodem libro Regum legitur.
Consequenter in isto capitulo dicitur: Propheta dicente, Regem vobis Deus Saulem constituit, indignati sunt, dicentes: Iste cur rex noster efficitur, quum nec pecuniosus nec dives sit, nec nobis meritis coæquetur? Huic videtur contrarium quod primo Regum scriptum est:5 quia, ut legitur ibi, quum Samuel posuisset Saulem in medio populi, et dixisset, Certe videtis quem elegit Dominus;6 universus populus clamavit, et ait: Vivat rex.7 In fine tamen capituli illius dicitur, quod filii Belial dixerunt: Num salvare nos poterit iste? Et despexerunt eum: non quia pecuniosus non erat et dives, imo satis locuples fuit; sed quoniam adolescens fuit et simplex, atque in exterioribus inexpertus, et quia non fuit de nobilioribus tribubus Israel, puta de tribu Juda aut Ephraim.
Deinde in isto capitulo dicitur: Saul cum exercitibus ergo sic accedens ait: Vos rivos visuri nihil nisi quantum manus semel hausit gustetis; quod quilibet transgrediens, de meis viris esse desistet. Omnes tamen, præter paucos, præceptum potando transgressi sunt. Istud est fabulosum et falsum, nec de re hac aliquid legitur primo Regum; sed, sicut ex consequentibus verbis Alcorani in isto capitulo innotescit, istud intelligendum est de Saule, quando insequebatur Philistæos. Tunc enim populum Israel adjuravit ut non manducarent panem usque ad vesperum, quousque ulcisceretur se de inimicis suis. Et nullus de populo transgressus fuit præceptum, præter Jonathan, filium regis Saulis, qui patris sui non audivit nec scivit præceptum, prout primo Regum quartodecimo enarratur. Alibi vero non legitur Saul rex aliquid suo populo præcepisse.
De hoc et miror quid fuerit Mahometo tam falsæ narrationis occasio : nisi forte a Sergio, falso et hæretico monacho, aut a Judæis nequissimis, aliquid audierit de præcepto quod Gedeon fecit populo suo, de haustu aquæ. Unde in Judicum libro legitur, quod Dominus Gedeoni præcepit ut filios Israel secum collectos duceret ad aquas. Quo facto, Dominus dixit : Qui manu et lingua lambuerint aquas, sicut solent canes lambere, separabis eos seorsum ; qui autem curvatis genibus biberint, in altera parte erunt. Fuit itaque numerus virorum qui manu ad os projecerunt aquas, trecenti viri.8 De causa atque materia hujus præcepti, ibi plene conscriptum est. Fortassis itaque Mahon de utraque prætacta historia aliquid didicit, et nutante memoria ac deficiente scientia, præinductam mendosam commixtionem peregit, recitans rem gestam, non ut gesta est, sed more vetularum, prout eam gestam hinc inde imaginabatur.9
O Sarraceni, veris Christianis vere dilecti, ad libros veteris Testamenti confugite; non jam a Christianis, sed ab adversariis nostris Judæis horum veritatem inquirite : imo, quod tutius est, libros veteris Testamenti perlegite seu audite; et agnoscetis vera esse quæ scribo, falsaque esse tam ista ex tertio Alcorani capitulo introducta, quam alia valde multa ex Alcoran infra introducenda.
Postremo alia quoque plura in isto continentur capitulo veritate carentia : quæ omitto. Non enim contra universos Alcorani errores proposui scribere, quia volumen magnum id ipsum exigeret ; ego autem non nisi perbreve intendo compilare opusculum : quod tamen ad falsificationem Alcorani documentorumque Mahometi [ostendendam] erit sufficiens.
Verumtamen unum in isto contentum capitulo tangam. Dicitur enim in eo : Repudium sponsæ ante tactum suum, neminem gravat. Ad quod respondemus, quod si quis per verba de futuro promittat aut juret aliquam sumere conjugem, tenetur utique id implere : tamen per verba illa non fit matrimonialis contractus. Si vero per verba de præsenti exprimatur conjugalis consensus, ut si dicatur, Ego accipio te in meam uxorem ; fit matrimonialis contractus, nec licet dissolvere aut rumpere eum, ei qui ita contraxit. Sponsam ergo ita acceptam repudiare non licet, etiam ante contactum ipsius, nisi propter religionis ingressum. De hac re, sicut de ceteris, multa certe possem conscribere, sed brevitati in omnibus decrevi studere.
Footnotes
Chapter 37 of 114