Articulus 31

Contra imperitissimam et mendosam recitationem capituli vicesimi primi.

CIRCA exordium hujus capituli quasi ex Dei persona dicitur Mahometo : Nunc omnium verborum tibi missorum pulcherrimum enarrabo. Quando Joseph retulit patri suo vidisse se undecim stellas et solem et lunam se illi humiliantes, dixit pater ipsius : O fili, somnium¹ tuum hoc tuis fratribus ne reveles, ne tibi per invidiam mali aliquid machinentur. Porro in Genesi scriptum est, quod Joseph retulit fratribus suis somnium istud.

Deinde hic dicitur :

Fratres Joseph dixerunt : Nos eum interficiemus. Sed quidam eorum ejus mortem dissuadens, dixit : Non perimatur Joseph, sed in cisternam, si velitis, demittatur, ut aliquis euntium vel redeuntium eum inveniens, hinc auferat. Fratres hujus rei studiosi patrem suum sic affati sunt: Quare Joseph, quum eum summe diligamus, nobiscum non mittis? In crastinum nobiscum pastum pecora et spatiatum mittatur, et nos illius fideles custodes erimus. Mane facto, in eorum exitu ait pater ad Joseph: Doleo te illos comitari. Timeo namque quod lupi rapaces te, quum sis inscius et negligens, devorabunt. Cui fratres responderunt: Si lupus eum comederit, nos genti perditæ connumeremur. Eo itaque illos comitante, consilio ponendi eum in cisternam omnes adhæserunt. Mox tamen mandatum patri unde perciperet istud, interim miserunt; sed ipse, tum negligens ipsius, tum inscius, remansit. Fratres crepusculo lacrimando redeuntes, in vocem hanc eruperunt: O pater, Joseph nostræ fidei traditum, cum pecore nostro relictum, lupus voravit. Et argumentum unde tunicam suam falso cruentatam attulerunt, dicentes: Ecce, pater, argumentum cædis verax, licet tu nobis fidem minime adhibeas. Pater respondit: Vos quidem hoc factum in corde vestro voluistis; sed ego patienter sustinebo, et Deum adjutorem in hoc quod dicitis habebo.

Viatoribus venientibus, et suum clientem ad hauriendam aquam mittentibus, illis ipse bonum retulit nuntium, dicens: Ecce puer hic captivus est. Fratres vero sui dicentes eum suum esse captivum, eum pro pretio modico vendiderunt. Emptor suus suæ præcepit mulieri ut eum diligenter ac honorifice susciperet. Sperabat enim illum filium suum adoptivum aliterve sibi commodum futurum. Mulier illa ipsum in thalamo suo repertum, ostia claudens, precata est ut secum concumbere non respueret. Cui ipse dixit: Nolit me Deus lædere dominum meum. Fere tamen utriusque consensus fuit, antequam illi Deus, quoniam de gente prava non fuit, rationem inclusit. Ipsum itaque fugientem mulier insecuta est: quæ manum suam injiciens camisiæ suæ, retro rupit eam. Quo facto, domino suo ad ostium obviaverunt. Illaque primo dixit: Quid meretur tale quid a me petens, nisi carcerem malumve grave? Ille vero dixit: Ipsamet precata est me. Ad hanc rem discutiendam homines illius mulieris advocati judices, conjiciebant hoc verum apparere, illumque mendacem convinci, si camisiæ suæ pars anterior rupta esset, omnia vero econverso judicari, parte posteriori rupta. Illi deinceps rupturam prospicientes, perhibebant hoc de femineis artibus esse; persuaseruntque Joseph ut ab illa re se diverteret, mulieri autem ut veniam, quoniam erravit, postularet.

Hinc inter mulieres civitatis crebra confabulatio orta est, dicentes: Ecce illius sublimis atque prælati mulier suum servientem diligens, ejus concubitum precata est; et sic eorum uterque viam erroneam est ingressus. Illa vero hujus rumoris ventilationem percipiens, doluit. Illas quoque mulieres adduci præcepit, et lectisternia eis ut accumberent præparavit; et earum cuique cultro dato, Joseph coram venire fecit: quo viso, omnes menstruatæ sunt, et quæque manum suam secuit. Eis itaque dicentibus, nolle Deum illum hominem esse, sed de melioribus et clarioribus angelis, illa respondit: Hic est unde me redarguitis, qui me precantem ejus concubitum non exaudivit; et si meum mandatum complere noluerit, eum incarcerabo. Joseph hoc audiens, dixit: O Deus, illum carcerem malo quam peccare. Re manifeste percepta, visum est eis hunc ad horam certam incarcerandum.

Duo cum eo juvenes in carcerem sunt detrusi: quorum alter dicens sibi videri se vinum expressisse, alter vero se panem super caput portare unde aves comedebant, precati sunt Joseph ut quid illa portenderent, diligenter exponeret. Qui dixit: Alter vestrum domini sui pincerna statuetur, alius suspendetur. Et ei quem liberandum cognovit, dixit: Me domino tuo notifica. Sed quoniam suggerente diabolo, hoc injungendo Deum nominare oblitus est, in carcere novem annorum spatio moratus est.

Tunc rex per somnium videns septem vaccas macilentas devorare septem pingues, septemque spicas siccas consumere septem virides, hominibus suis convocatis, ut suum exponerent somnium si possent, injunxit. Illi quidem confitentes se talium expositionum ignaros, hoc insomnium esse putabant. Tunc de carcere liberatus: Si ad Joseph, inquit, me miseris, veram hinc expositionem tibi referam. Ad Joseph itaque nuntii transmissi, somnii expositionem requirunt. Dixit Joseph: Septem annis continuis semina terræ committite; septem enim anni graves succedent. Hac expositione domino recitata, adduci eum præcepit. Ipse vero nuntium ad dominum suum redire præcepit, ut sciscitaretur ab eo cur prædictæ mulieres manus suas ita secabant. Domino quærente quid habebant quando Joseph concubitum postulabant, per Deum jurando confirmabant se mali nihil in eo percepisse. Tandemque regis mulier ait: Ad veritatis evidentiam, me precatam ejus concubitum eumque recusasse confiteor. Tunc rex eum adduci fecit, ut suus serviens efficeretur. Quem Joseph affatus est: Pone me custodem super omnia granaria atque deposita regni tui.

Deinde fratres suos ad se venientes, eum non cognoscentes ipse optime cognovit. Qui ipsis discedentibus injunxit ut fratrem suum ex paterno sanguine, secum redeuntes adducerent. Ipsi ergo ad patrem reversi, allocuti sunt eum: Nobis interdicitur reditus, nisi fratrem nostrum adduxerimus. Quibus pater indignans ait: An eum sicut fratrem suum vestræ committam custodiæ? Sed fœdere sumpto dimisit eum. Joseph deinceps fratri suo sibi præsentato se suum fratrem esse revelavit, prohibens ne cuiquam hoc revelaret. Emptione facta, in sui germani sarcina vas regium reposuit. Missisque perscrutatoribus, dixit discedentibus illis: Latrones estis. Responderunt: Quid quæritis? Dixit Joseph: Vas regium quisquis abstulit mihi, sarcinam cameli sui accipiam, et insuper illi vim faciam. Tunc omnibus perscrutatis, in germani sui sarcina vas repertum est. Adstantes quidam illos increpaverunt, dicentes: Non mirum si furtum fecerunt, qui prius fratrem suum subduxerunt. Fratres autem dixerunt ad Joseph: Domine, aliquem nostrum loco hujus accipe. Quibus Joseph respondit: Nolit Deus nos aliquem, nisi latronem, accipere. Major vero fratrum dixit: Nonne scitis nos patri nostro ex parte Dei confirmasse reductum filii sui? Terram nullatenus regrediar, quousque veniam a patre reditusque præceptum merear. Ad patrem redite, dicentes: Pater, filius tuus furtum perpetravit, ut nobis visum est. Pater hoc audito, dixit: Cordibus vestris secreta reprimitis; ego quidem pulchre patiar, quousque Deus forsan ambos illos reducet. Et de Joseph conquerendo, et illum continue nominando, lacrimarum emanatione jugi, oculi albugine sunt velati, ipseque miser effectus est. Quem filii sui interrogabant: An Joseph usque ad amentiam mortemve tuam nominabis? Quibus ipse: Soli Deo meam querimoniam facio; sed vos obsecro, filii, ut rumores de Joseph fratreque ejus perscrutatum proficiscamini.

Tertio itaque profectis, et ad Joseph pervenientibus, dixerunt: O vir sublimis, nobis genteque nostra malum perpessis pecuniaque minutis mensuram adauge. Ipse respondit: An de Joseph memores facti estis, an obliti? Responderunt: Tune es ille Joseph? Ait: Ego sum, et hic est frater meus. Tunc eos consolans: Nolite, inquit, contristari, sed hanc meam camisiam patri nostro ferentes, in ejus faciem, ut lumen recipiat, projicite, et cum omni vestra familia huc redite. Quibus proficiscentibus, pater eorum ait: Odorem filii mei Joseph ego sentio. Responderunt adstantes: Adhuc errore senectutis deliras. Sed gaudium nuntio intimante, ipsoque visum per camisiam in faciem projectam recuperante, dixit: Nonne me de Deo scire vobis nescita fir- mavi? Eis deinceps omnibus ad Joseph pergentibus, parentibus suis ab eo honorifice susceptis, eisque super sedem suam exaltatis, omnes coram eo humiles se reddebant. Quo facto, patrem suum affatus est : O pater, hæc est præteriti somnii expositio vera.

Hæc ex præfato Alcorani sumpsi capitulo. Multa tamen verba ad propositum non pertinentia brevitatis gratia transilivi, sed sensum nequaquam corrupi. Idcirco quoque tam prolixe ista commemoravi, ut omnibus ista legentibus ac audientibus innotescat quam mendose ac vitiose Mahon referat ista. Unde jam consequenter referam eamdem historiam prout in Scriptura veritatis a beatissimo Moyse in Genesi est descripta. Certe tot mendacia in isto capitulo sunt contenta, ut ea numerare exstet difficile. Et ista mendacia dixisti tibi a Deo revelata, impiissime Mahon, quasi Deus verus et veritas tot sit mendaciorum assertor. Ex verbis tuis te reprobo, prodigiose signifer falsitatum. Sæpe quippe ais in Alcorano : Quis eo deterior qui Deo imponit mendacia, et ignorantes simplicesque seducit? Quis ergo te pejor, qui non solum per totum Alcoran textum, sed in solo quoque capitulo isto tanta Deo imponis mendacia, tamque innumerabilia hominum millia decepisti?

Quare, o Sarraceni dilecti, libros novi ac veteris Testamenti non legitis, ut falsitates Alcorani deprehendere atque ad veritatis notitiam valeatis pertingere? Nunc ergo sapienter ac pie advertite veram prætactæ historiæ recitationem.

Footnotes

1. Gen. xxxvii, 9. ↩