Articulus 14
Provocatio ad mundi contemptum, ex eo quod ipsemet Christus, verus homo et Deus perfectus, in propria persona hoc ipsum consuluit.
GENS absque consilio est et sine prudentia.1 Utinam saperent et intelligerent, ac novissima providerent. Juxta Philosophum, addiscentem oportet credere.2 Et Isaia testante, si non crediderimus, non intelligemus. Ideo Salomon dicit: Fili mi, audi disciplinam patris tui.34 Et iterum ait Scriptura: Quum videris sensatum, evigila ad illum; et item: Non te prætereat narratio seniorum;5 et iterum: In multitudine presbyterorum prudentium sta, et sapientiæ illorum ex corde conjungere, ut omnem narrationem Dei possis audire.6 Si ergo sapientibus viris est præbendus auditus, si eorum verbis credendum est, et acquiescendum eorum consiliis: nonne incomparabiliter plus credere, consentire et acquiescere congruit soli sapienti Deo, qui est ipsa in se subsistens, idealis, separata, æterna sapientia?7 Quoniam ergo ipsemet Deus verus, Dei Patris unicus Filius, propter nimiam suam caritatem qua dilexit nos, descendit in mundum, nostram naturam hypostatice seu suppositaliter assumendo, hominibus visibiliter apparendo, cum eis conversando, vescendo, loquendo;8 congruentissimum est ut ejus consilia diliart. xii, xiii. gentissime audiamus, eisque, si res ipsa permittit, acquiescamus. Porro Christus, ut constat ex dictis, mundi contemptum multipliciter et affatim consuluit, præmia pollicendo, subsidium promittendo, se ipsum exemplum præbendo. Quod et sancti Apostoli et Evangelistæ clarissime docuerunt. Ejus ergo consilio acquiesce : præsertim quum ipse sit via et veritas, qui optime novit viæ nostræ discrimina, et quid nobis magis expediat;9 quumque summe nos diligat, pro quorum salute dignatus est mori, certissimum est quod fidelissima ejus sint consilia. Efficere ergo ejus discipulus, ejus saluberrimam in omnibus assequendo doctrinam, ut tanto beatius atque jucundius videas eum in patria, quanto nunc plenius credis et acquiescis ei in via.
Denique, si angelus de cœlo descendens, tibi visibiliter appareret ac diceret, Ecce Dei voluntas seu consilium est ut mundum contemnas et Ordinem intres : nonne mox acquiesceres? Nunc autem non angelus, non legatus, sed ipsemet Deus deorum, Creator angelorum, Dominus universorum advenit, tibi quoque consilium dedit de mundi contemptu perfectionisque statu. Quod namque adolescenti illi diviti qui ab exordio juventutis suæ omnia mandata Decalogi custodivit, consulendo dixit Salvator, Unum tibi deest, si vis perfectus esse, vade et vende omnia quæ habes, et da pauperibus, et veniens sequere me, et habebis thesaurum in cœlo :10 hoc idem consulit tibi, qui forte mandata divina ab initio juventutis tuæ non observasti in omnibus.
Forsitan dices : Numquid omnes possunt religionem intrare, aut mundum omnino relinquere ? Stulta est ista objectio, conveniens stultis et mundanis et vitiosis hominibus, de quibus Salomon loquitur : Stultorum infinitus est numerus.11 Sancti quoque doctores tali objectioni plenissime responderunt, quoniam aliter judicandum est de eo quod requiritur ad conservationem individui, et de eo quod requiritur ad conservationem speciei.1213 Manere autem in sæculo et generare terramque colere, non ad individui sed speciei conservationem exigitur. Ideo non oportet ut unusquisque id faciat, nec excusare se debet quispiam a perfectionis statu aggrediendo, dummodo aliter idoneus fuerit. Porro, si tu religionem intraveris, numquid ob hoc mundus deficiet? Numquid propter te derelinquetur terra, aut transferentur rupes de loco suo? Sapientissimi ergo consiliarii, qui est magni consilii Angelus, acquiesce consiliis, ut te ipsum ab infinitis periculis excutere possis, viamque compendiosiorem, tutiorem, tranquilliorem ac magis meritoriam ambulare, donec in gaudium Domini Dei tui merearis intrare.14
Footnotes
Chapter 15 of 37