Proœmium

DE CONTEMPLATIONE

LIBRI TRES

DE CONTEMPLATIONE¹

DE CONTEMPLATIONE ET SPECIEBUS AC PRACTICA EJUS.

SAPIENTIAM amavi et exquisivi a juventute mea, et quæsivi sponsam eam mihi assumere, et amator factus sum formæ illius, sciens quoniam mecum communicabit de bonis, et erit allocutio cogitationis et tædii mei. Intrans in domum meam, conquiescam cum illa. Sap. VIII, 2, 9, 16.

Sapientiam nobis potissime amandam desiderandamque unigenitus Filius Dei edocuit, qui in actu sapientiæ felicitatem nostram constituens, Patri æterno deprompsit: Hæc est vita æterna, ut cognoscant te solum verum Deum, et quem misisti Jesum Christum.¹ Etenim, quum Deus sit summa, vera ac plena sapientia, participatione sapientiæ Dei humana mens deificatur, atque angelicis mentibus parificatur; et quamvis in vita præsenti nequeat mentis humanæ sapientia angelicorum spirituum sapientiæ adæquari, potest tamen homo fidelis nunc eatenus in caritate sapientiaque infusa proficere, ut mereatur in patria nonnullis supernis spiritibus in sapientiæ venustate ac gloria præfulgere, tanquam fontanæ et increatæ Sapientiæ intimius feliciusque unitus. Denique, sapientia decor est animæ, claritas mentis, nobilitas intellectus; sine qua nemo redditur Deo amabilis, neque a læsione peccati curabilis, protestante Scriptura:² Neminem diligit Deus, nisi eum qui cum sapientia inhabitat; et alibi: Per sapientiam sanati sunt quicumque placuerunt tibi, Domine, ab initio. Sap. IX, 19.

Hæc est vera, divina ac salutaris sapientia, quam solus Spiritus Sanctus diffundit et condit in mente creata: quam nemo reproborum sortitur usque in finem, nullus quoque philosophorum cognovisse aut recepisse censetur.³ Siquidem in malevolam animam non introibit hæc sapientia: imo quando ipsa ingreditur mentem quam invenit malam, efficit bonam. Sine hac sapientia tenebræ ignorantiæ et caligo peccati operiunt mentem; fuscant confunduntque animam passionum venti, fumique a sensualitate jugiter emergentes. Porro spargente se, radiante ac diffundente hujus sapientiæ luce interna per omnia animi interiora, vitiorum nebulæ dissipantur, passionum motus sedantur, ignorantiæ caligo detergitur, totaque insuper anima clarificatur. Quemadmodum enim in universitate machinæ mundialis cuncta corporalia solis fulgore illustrantur, ornantur aut fecundantur; sic sapientiæ hujus splendore omnia mentis intima irradiantur, decorantur atque fecunda redduntur.

Hanc igitur ardenter amemus, cordialissime exquiramus; itemque in sponsam nostri rationalis spiritus assumamus, brachiis caritatis eam intra nos in cordis cubiculo spiritualiter complectentes, in ejus castis amplexibus dulciter quiescentes, ex ea quoque multiformiter fructificantes,

¹ Ex editione Coloniensi Petri Quentel, 1534. sinceras meditationes, sanctas affectiones, circumspectos sermones virtuosaque opera producentes et quasi gignentes ex ea. Sic nempe « communicabit » nobiscum « de bonis », animum nostrum præfatis germinibus fecundando, spirituali lætitia perfundendo, ac ceteris suis effectibus contemplationibusque divinis ditando.

Footnotes

1. Joann. XVII, 3. ↩

2. Sap. VII, 28. ↩

3. Ibid. 1, 4. ↩