Articulus 14
Quod beatissima et admirabilissima virgo Maria verissime facta sit et exsistat Genitrix veri Dei.
PARVULUS natus est nobis, filius datus est nobis; et vocabitur Admirabilis, Consiliarius, Deus, Fortis, Pater futuri sæculi, Princeps pacis. Hæc est summa sapientiæ christianæ, hæc plenitudo theologicæ veritatis: quod Deus æternus et verus sic vere unus et simplex est in deitatis essentia, ut nihilo minus vere trinus sit in personis; atque quod Unigenitus Dei Patris, Patri adorando consubstantialis, coæqualis et coæternus, vere factus est homo, assumendo naturam humanam ex intemerata serenissimaque Maria, hoc est ex purissimis ejus sanguinibus formando sibi corpus humanum, non vi formativa virili, humana, sed virtute omnipotenti, divina, cui competit agere, quum voluerit, in instanti.12 Sicque corpori illi instantanee supernaturaliterque formato et organizato, in instanti per creationem infudit animam rationalem, quam eodem instanti tanta plenitudine gratiæ ac virtutum, tanto decore donorum et fructuum, tanto splendore ac eminentia sapientiæ ac divinorum charismatum, tanta claritate beatificæ visionis divinæ essentiæ, tanta delectatione atque dulcedine gloriosæ fruitionis increatæ bonitatis, tanta perfectione totius sanctitatis, donis quoque gratiæ gratis datæ, implevit, perfudit ac speciosissime decoravit, quantum ipsa anima exstitit capax et capere potuit, ita quod tota ejus capacitas tunc fuit impleta. Eodem quoque instanti animam illam prorsus pulcherrimam ac carnem ea animatam, hoc est perfectam humanitatem, suæ deitati immediate conjunxit, et in se ipso ac in suo esse personali increato suppositavit: ita quod vere factus est homo, eo quo ab æterno præordinavit momento ac modo, absque sui mutatione, permanente utriusque naturæ naturali proprietate inviolata.
In hac Verbi æterni incarnatione, summe et excellentissime incomprehensibiliterque apparuit ac relucet ineffabilis caritas Dei ad nos, inæstimabilis quoque dignatio ac infinita pietas ejus in nobis, sed et copiosissima liberalitas ejus: et primo ac maxime apparuerunt hæc omnia in ipsa natura humana, quam sibi ita univit; deinde in præclarissima virgine Maria dignissima, ex qua eam accepit atque assumpsit, ita quod ipsam venerandissimam sanctissimamque Mariam effecit propriam matrem; deinceps in omnibus nobis, quorum naturam sic exaltavit, et quibus in specie specialissima sic similis est effectus, et quorum sororem fecit suam propriam genitricem.
Præterea, non sine sapientissima ratione, non sine profundissimo consilio, non sine multiplici causa, non absque copiosissimo fructu sic factus est homo. Non enim factum est hoc tantum ad ostendendum caritatem, dignationem, pietatem et munificentiam ejus ad genus humanum, et specialiter ad suos electos, et ad suas præelectissimas creaturas, videlicet Christi humanitatem ac Mariam dulcissimam, sed item ad subveniendum indigentiis ac necessitatibus, damnis atque periculis totius humani generis, quod nec convenientius neque salubrius poterat reparari, redimi et salvari, quam per incarnationem et passionem unigeniti Filii Dei. Nec enim pura creatura fuit idonea et condigna totum genus humanum ab originali culpa ceterisque peccatis suis mundare, a potestate dæmonum liberare, ab æterna damnatione eripere, et gratiam reformationis eidem mereri, ac satisfacere pro omnibus in communi, atque æternam beatitudinem cunctis recuperare. Imo ad hæc omnia peragenda, congruentissimum fuit ipsummet Dei Filium, Deum verum, fieri hominem: cui ex parte naturæ assumptæ, competebat satisfacere et mereri; ex unita vero deitate et immediata ac hypostatica unione cum Verbo æterno, conveniebat ipsi Verbo incarnato homini facto, efficacia idoneitasque immensa ad taliter succurrendum, medendum atque salvandum, prout istud in aliis opusculis diffusius est ostensum.
Postremo, sicut non decuit Unigenitum Dei humanam naturam ad personalem sui assumere unionem, nisi tanta divinorum charismatum plenitudine decoratam, quod majoris ornatus et pulchritudinis interioris capax non fuit;3 ita non decuit ipsum Dei Patris unicum Filium humanitatem assumere, nisi ex virgine tantæ perfectionis ac puritatis, quod puræ creaturæ subsistenti in esse creato non decuit ampliorem conferri.
Footnotes
Chapter 16 of 118