Articulus 5

De interno atque secreto modo orandi affandique Deum.

PRÆINDUCTAM igitur suam indigentiam, defectibilitatem, insufficientiam ac indesinentem a Deo glorioso et sancto dependentiam, devotissima sagaxque anima pensans, ad se ipsam conversa, sic Deum suum in proprii cordis cubiculo ignitis atque mentalibus verbis alloquatur et oret:

O Deus meus, virtus salutis meæ, in manu tua est tota salus mea. Tu naturaliter bonus es, tu nullius indiges; tua natura est bonitas infinita et pura. Quidquid boni in me est, tuum est, a te est, per te manet. Tu, Deus piissime, qui substantialiter perfectus es, qui a propriæ perfectionis immensa plenitudine nunquam mutari neque deficere vales, incomprehensibili atque interminabili tuæ beatitudini tota mente ac universo affectu congratulor. Nil namque justius quam ut te omnis boni principium, omnis pulchritudinis atque dulcedinis fontem infinitum superessentialeque bonum, toto corde amplectar, ac per hoc universæ tuæ lætitiæ, perfectioni, felicitati et gloriæ tota affectione congaudeam. Hoc quippe amoris est proprium, ut amantem de bonis amati tanquam de propriis exsultare jubilareque faciat. Itaque, si ego creatura tua paupercula te Deum meum veraciter diligo, amplector, desidero; tunc utique de infinita tua jucunditate, excellentia et immutabilitate totis viribus glorior; neque de alio tristor nisi quod sanctitatem tuam ac majestatem inhonorando offendit: quamvis beatitudo tua gloriæ suæ æternæ detrimentum sustinere non possit, sed invariabiliter una eademque persistat.

Tu, Deus, qui naturaliter pius es, cujus sapientiam nil penitus latet, agnoscis creaturarum tuarum congeneam naturalemque defectibilitatem, insufficientiam, et in omne malum, nisi a te præserventur, pronissimam proclivitatem. Tu, Domine, nosti, et ego tibi confiteor, quoniam sicut tu a te ipso omniformiter perfectus es, et in omni nobilitate immensus es, sic ego a me ipso nihil sum nihilque habeo, nisi omnem fragilitatem, vilitatem et peccabilitatem. Porro si quid boni in me est, si quid virtutis et gratiæ, si quid amabilitatis et excellentiæ, totum tuum est, a te profluxit, a te dependet; non mihi, sed tibi, Domine, gloriam præsto, tibi id attribuo.

Precor, benignissime et utique incomprehensibilis ac immensæ clementiæ Deus, exaudi me, miserere mei, age mecum, non secundum ineffabilem meam vilitatem, non secundum miserias meas, sed secundum immensam propriæ tuæ bonitatis clementiam, munificentiam, caritatem. Ostende atque mirifica in me misericordiæ tuæ abyssum. O Deus æterne, omnipotens, adorande, si me exaudis, si me conservas et salvas, misericordissime agis, et eo misericordius quo ego sum indignior; si vero me spreveris, si me damnari ac perire permiseris, nihilo minus optime quoniam justissime facis. Sed noli, precor, o Domine, noli justitiæ tuæ rigorem, sed misericordiæ tuæ dulcedinem manifestare in me; appareat, quæso, in æternum in me caritatis tuæ benignitas, non justitiæ tuæ severitas. Sim, oro, o metuendissime atque imperscrutabilis Deus, vas misericordiæ in honorem, non vas justitiæ in contumeliam.¹ Non potest, o Deus immense, tanta esse mea malitia, contemptibilitas atque miseria, quin bonitas, amabilitas atque clementia tua eas incomparabiliter vincat, atque in immensum excedat. Eia ergo, superoptime Deus, non secundum mea, me æternaliter deseras, sed secundum tua, me in æternum salvifices, non ob aliud, nisi ut te in perpetuum, et nunc quidem in via per gratiam, demum autem in patria per gloriam sine fine, fatigatione, labore, laudem et honorem et diligam.

Footnotes

1. Rom. IX, 21. ↩