Articulus 2
Quod ab Ægypti et Thebaidis monachis duodecim psalmi in vespertinis ac matutinis Officiis dicebantur ex angelica traditione.
QUUM in principio fidei christianæ pauci ac probatissimi monachi essent, viventes juxta institutionem et normam quam a S. Marco evangelista acceperant, non solum servaverunt ea quæ in Actibus Apostolorum primitiva Ecclesia sub sacratissimis Apostolis legitur observasse, juxta illud, Multitudinis credentium erat cor unum et anima una, etc.;12 verum etiam multa alia altiora ac ardua adjecerunt. Recedentes namque a communi populo in secretiora suburbiorum loca, duxerunt vitam tanto rigore abstinentiæ præditam, ut etiam infideles admirarentur. Nam tanto fervore lectioni Scripturarum, assiduitati orationum, excessibus contemplationum atque operibus manuum insistebant, ut vix secundo aut tertio die cogitarent de cibo; nec ante solis occasum sumpserunt cibum et potum.
Porro tempore procedente, multiplicato numero Fratrum in suo fervore manentium, seniores inter se convenerunt, ordinaturi quis numerus psalmorum esset servandus in divinis Officiis. Quumque unusquisque pro suo fervore diceret quod sibi rationabile ac facile videbatur, immemor alienæ infirmitatis, in tantum quod quidam quinquaginta psalmos, alii sexaginta, alii plures esse dicendos affirmabant; tandem repente apparuit unus stans inter eos, qui quum duodecim psalmos cum adjectione orationum et Alleluia cantasset, ab universorum adspectu subito disparens, inquisitioni finem imposuit. Tunc venerabiles Patres angelum illum fuisse intelligentes, decreverunt duodenarium numerum psalmorum tam in vespertinis quam in nocturnis Officiis observandum.
Denique Patribus ac Fratribus in ecclesiam convenientibus, et uno cantante sive legente, tantum ab omnibus servabatur silentium, ut tanta multitudine congregata, præter unum illum nullus crederetur adesse. Non ibi sputum emittebatur, non exscreatio perstrepebat nec tussis, nec oscitatio somnolenta se admiscebat, per quæ alii poterant impediri; sed nec gemitus ibi audiebantur neque suspiria, nisi forte quæ per mentis excessum improvise et subito eruperint, mente ineffabiliter inflammata nec suum in se ardorem continere valente. Ex quo probatur quam reprehensibiles sint qui uno cantante aut legente exspuunt, et strepitus faciunt, ingemiscunt, aut consimile aliquid faciunt absque necessitate seu rationabili causa, ex sola consuetudine, levitate, aut certe intentione non recta.
Footnotes
Chapter 3 of 69