Articulus 12

De Fratre qui epistolas sibi missas incendit, ne eas legendo distractionem mentis incurreret.

FRATER quidam circa cordis sui puritatem servandam intentus, et circa divinorum contemplationem valde sollicitus, dum quindecim annos in monachali conversatione complesset, multas accepit epistolas sibi a suis parentibus ceterisque amicis directas. Qui diu deliberans an eas legere vellet, tandem dixit : Quantarum cogitationum causa mihi erit harum lectio litterarum, quæ me vel ad inanem lætitiam aut ad inordinatam inducent tristitiam ! Quanta cordis distractio, quanta renovatio memoriæ sæcularium rerum jam oblitarum orientur in mente mea, si istas epistolas legero ! Quam tarde ac difficulter pristina animæ tranquillitas recuperabitur ! Hæc atque similia Frater ille mente revolvens, universas epistolas illas simul projecit in ignem, dicens : Ite, cogitationes patriæ, pariter concremamini, nec me ad ea quæ reliqui revocare conemini.

Hoc exemplo condemnatur curiositas, levitas, incustodia et carnalis affectio nostra, qui tam libenter nova percipimus, imo et diligenter inquirimus : et si mittantur nobis epistolæ a sæcularibus personis, præsertim a propinquis, exhilarantur mox corda nostra ; sed et ea quæ audivimus aut legimus, memoriæ nostræ imprimimus ac aliis recitamus, ac tempore divinorum cogitamus et recogitamus, et sic læditur anima nostra. Ubi est quod ait Scriptura : Omni custodia custodi cor tuum ?¹ Quod quamvis ad omnes pertineat Christianos, maxime tamen ad religiosos. Figamus ergo et stabiliamus in Deo cor nostrum, quoniam unum est necessarium.²