Articulus 21
De quorumdam infelici superbia.
FRATER quidam cuidam probatissimo seniori revelavit se turpissima tentatione vexari.1 Nam contra usum naturæ, desiderio patiendi magis quam inferendi ignominiam, intolerabili ardore libidinis urebatur. Tunc senex tanquam spiritualis verusque medicus animæ, causam tam vilissimæ tentationis advertens, cum gravi ait suspirio: Nequaquam tam nequissimo spiritui permisisset te Dominus tradi, nisi blasphemasses in eum. Quo audito, Frater ille cecidit ad pedes senis, vehementer admirans quod interiora sua tam cito vidisset, et confessus est se in Dei Filium blasphemasse. Hinc sancti Patres dixerunt, quod propter superbiam meretur homo a Deo relinqui, et carnalibus vitiis implicari ac multipliciter cadere, similiter propter blasphemiam.
Denique, Frater quidam a suo increpatus abbate cur humilitatem, quam principio suæ renuntiationis aliquantulo tenuit tempore, jam paulatim relinqueret, et diabolica inflaretur superbia, illi respondit cum contumacia maxima: Numquid ob hoc me humiliavi ad tempus ut semper sim subditus? Ad quod tam effrenatum ac sceleratum responsum ita obstupuit abbas et omnis sermo ejus defecit, tanquam qui non ab homine sed a Lucifero verba illa audisset; nec adversus tantam proterviam potuit aliquid loqui, sed gemitus tantum atque suspiria emittebat, quum de
B Christo dicat Apostolus, quod factus est Philipp.2 n, 8. obediens usque ad mortem, non ad aliquantulum tempus. — Itaque superioribus nostris semper humiliter respondeamus; et quo diutius in monasterio vivimus, eo humiliores ac obedientiores esse conemur, ne paulatim tepescentes, superbiæ ac præsumptionis laqueis involvamur, et ambitiosi effecti, optemus magis præesse quam subesse et obedire, prout religiosis non in vera humilitate ac obedientia proficientibus solet contingere.
C Hæc exempla ex primo volumine Cassiani, videlicet Institutis Patrum, sunt sumpta. Consequenter recitabuntur quæ in secundo ipsius libro, utputa primo codice Collationum sanctorum Patrum, habentur.
Footnotes
Chapter 22 of 69