Articulus 38

Qualiter S. Macarius mortuum suscitavit.

BEATUS vir Nesteros in collatione sua de spiritualibus charismatibus inter cetera dixit: Perfectionis ac beatitudinis summa non in operatione miraculorum, sed in caritatis puritate consistit. Ideo sancti Patres in eremo nunquam affectabant miracula facere, quamvis virtutem faciendi miracula haberent sibi a Deo collatam, nisi forte extrema et inevitabilis eos coarctasset necessitas: quemadmodum abbas Macarius, qui solitudinem Scythi primus cœpit inhabitare, mortuum suscitavit. Rogatus enim a viris catholicis ut veniens resisteret cuidam hæretico Eunomiano, qui suis philosophicis argumentis et calliditatibus multorum subverterat fidem, ne hæreticus ille plures deciperet, et ut decepti ab eo redirent ad fidem, venit contra hæreticum conflicturus. Quem quum hæreticus arte dialectica aggrederetur, et ad Aristotelis regulas ignorantem vellet adducere, respondit sanctus abbas Macarius: Non in loquacitate est regnum Dei, sed in virtute. Eamus igitur ad defunctorum sepulcra, et Christum invocemus super defunctum qui primo occurret, ut ostendamus ex operibus fidem nostram, et veræ fidei documenta divinæ operationis testimonio approbentur, atque perspicuam veritatem non inani aut fallibili disputatione verborum, sed virtute signorum ac infallibili judicio demonstremus. Quo audito, hæreticus coram adstantibus pudore perfusus, et necessitate quadam constrictus, propositæ conditioni statim assentire et satisfacere expavescens, dixit se die sequente venturum. Porro die sequente, quum plurimi confluxissent cupiditate tanti spectaculi, hæreticus infidelitate conscientiæ suæ perterritus, fugit et universam Ægyptum egressus est. Macarius autem plebem ab illo seductam assumens, ad sepulcra perrexit, et invento antiquissimo quodam cadavere, dixit: O homo, si mecum huc venisset ille hæreticus filius perditionis, et eo adstante nomen Jesu Dei mei super te invocassem, dic anne coram plebe ista ab illo seducta surrecturus fuisses. Tunc ille defunctus consurgens, annuente respondit propria voce. Quem interrogavit Macarius quisnam fuisset aliquando in hac vita, vel in qua hominum fuisset ætate, et an nomen Christi novisset. Responditque ille: Sub antiquissimis regibus vixi, nec unquam tunc nomen Christi audivi. Cui Macarius: Dormi, inquit, in pace, cum ceteris in tuo ordine a Christo in fine sæculi suscitandus.¹