Articulus 48

De vita et virtutibus Joannis Climaci.

VIR divinus ac generosus Joannes, cognomento Climacus, quum sedecim circiter esset annorum, monasterium in monte Sinai est ingressus, et ibi in omni virtute mirabiliter mox profecit; quodque mirabile est, quum liberalibus esset artibus valde imbutus, spirituali patri suo quamvis idiotæ, in omnibus obedivit promptissime, et ejus semper acquievit directioni, omni vana sui ipsius complacentia ac propria confidentia prorsus abjectis. Quum decem et novem annis in monastica vita se optime habuisset, spirituali patre suo jam ad regnum cœleste vocato, recedens a claustro, anachoreticam vitam assumpsit, et in ea annis quadraginta permansit, in divini amoris quotidie crescens ardore, et Deo pura mente vacans assidue, imo de die in diem magis perfecte. Quos ibi labores atque dolores sustinuit, quæ et qualia ibi egit, nulla potest exprimere lingua. Insuper abundantissime habuit fontem salubrium lacrimarum.

Quumque in solitudine taliter moraretur, quidam Moyses nomine, multis obtinuit precibus ut habitaret cum eo. Qui quum sub grandi lapide quadam vice dormiret, quidam venerabilis senex, decorus et habitu sancto amictus, in visione apparuit Climaco modice dormienti, et dixit: O Joannes, quomodo dormis, quum Moyses periclitetur? Evigilans itaque Climacus, oravit pro Moyse. Quem circa Vesperas redeuntem Climacus interrogavit an adversum aliquid sibi acciderit. Respondit: Lapis magnus suo casu me oppressisset, nisi subito evigilassem de somno et desilissem de loco, quia videbatur mihi quod te me alte clamantem audiebam; sicque perterritus surgens, vidi confestim lapidem lapsum. Præterea, monachus Isaac nomine, spiritu fornicationis gravissime impugnatus, accessit Climacum, pandens ei quid sustineret. Cui vir sanctus: Pariter, inquit, oremus. Quumque simul orarent, oratione nondum finita sensit se monachus ille a tentatione sua penitus liberatum.

Quum autem Climacus gratia doctrinæ fulgeret, et plurimos ad se venientes copiosissime erudiret, quidam invidia inflammati detraxerunt eidem, mendosum atque verbosum eum esse pronuntiantes ac diffamantes. Quorum malitiæ, ne enormius peccarent, cedens, per annum siluit a doctrina, non verbo, sed silentio ædificans alios. Æmuli ergo et detractores videntes tantam ejus patientiam atque modestiam, et pensantes quantum nocuerunt sibi et aliis quibus tantæ sapientiæ obstruxerant fontem, a propria conscientia redarguti et erubescentes, venerunt ad Climacum, suam culpam recognoscentes, veniam postulantes, et deprecantes ut more solito eos ac alios informaret: quibus protinus piissime acquievit. Postremo, post hæc multorum victus instantia, factus est abbas monasterii in monte Sinai situati.

Climacus iste ob rogatum Joannis abbatis montis Raithu librum suum composuit. Cui Climaco sic scripsit abbas ille Joannes: Supermirabili, æquali angelo, Patri Patrum, doctori superexcellenti Joanni abbati montis Sinai. Ex qua superscriptione patet quantæ excellentiæ fuit vir iste: in cujus libro valde notabilia videntur exempla jam recitanda.