Articulus 53

De humilitate et obedientia Laurentii sacerdotis.

SEDENTE Climaco juxta abbatem in mensa, dixit abbas secrete ad eum : Vis ostendam tibi divinam prudentiam in antiquissimo sene ? Annuenteque Climaco, vocavit abbas quemdam Laurentium nomine, qui quadraginta octo annis habitavit in claustro, et erat secundus sacerdos congregationis illius. Surgens ergo Laurentius, venit et genua flexit coram abbate; benedixitque ei abbas, et surgenti nil amplius dixit. Stetit ergo tacens a principio refectionis usque ad finem ejus ante mensam per integram horam aut amplius, ita quod Climacus erubuit adspicere vultum abbatis hoc permittentis. Erat namque ille Laurentius totus canus, octogesimum agens annum. Postmodum Climacus interrogavit venerabilem illum Laurentium quid cogitasset stando tam diu ante mensam. Qui ait : Ego abbatem quasi Christi vicarium considerans, non reputavi mihi aliquid injungi ab ipso abbate, sed a Christo; nec quasi ante mensam hominum stabam, sed quasi coram altari Dei, et Deum adorabam. Hinc contra abbatem prorsus nil mali cogitavi, plenam habens fidem et caritatem ad ipsum. Nam scriptum est : Caritas non cogitat malum. Imo dum aliquis se ipsum in simplicitatem spontaneam innocentiamque tradiderit, non ultra dabit locum maligno.¹